Grenzen, bufferzones en het gewonde verzet: Israëls sluipende oorlog om Syrië te verdelen en Hezbollah in bedwang te houden

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

Terwijl de spanningen langs de noordgrens van Israël hoog oplopen, is het langlopende conflict met Hezbollah geëvolueerd van een directe confrontatie naar een subtielere, strategische strijd die steeds meer niet alleen op het slagveld wordt uitgevochten, maar ook op de kaart. Het huidige conflict is niet slechts een reeks grensoverschrijdende schermutselingen of diplomatieke manoeuvres; het is een stille oorlog waarin hertekende grenzen, bufferzones en berekende ambiguïteit worden gebruikt om verzetsbewegingen te verzwakken en vijandige staten te versplinteren. Hoewel niet officieel verklaard, zijn de gevolgen ervan al zichtbaar in Zuid-Libanon en het uiteenvallende Syrië.

Israël zet zijn gerichte moordaanslagen op Hezbollah-leden en wapenopslagplaatsen onverminderd voort. Nu het eerdere rode lijnen en regels voor het gebruik van geweld heeft genegeerd, opereert Israël vrijelijk op Libanees grondgebied en schendt het consequent zowel het staakt-het-vuren als resolutie 1701 van de VN-Veiligheidsraad. Deze militaire acties, die openlijk worden gesteund door de VS, vormen een aanvulling op het bredere strategische offensief van Israël: een veelzijdige poging om de capaciteiten van Hezbollah te verzwakken zonder een volledige oorlog te ontketenen.

Deze strategie strekt zich nu uit tot buiten Libanon, naar Syrië, waar Israël met recente aanvallen zijn tactiek in Libanon heeft gekopieerd. Binnen 24 uur voerden Israëlische troepen een aanval uit in de buurt van het presidentiële paleis in Damascus – een symbolische escalatie – gevolgd door verdere aanvallen in Suweida en de Syrische hoofdstad, gericht tegen lokale veiligheidsfunctionarissen. Deze patronen weerspiegelen de lopende operaties in Libanon en verhogen de inzet voor de hele regio.