Wanneer Israël martelt: de wrede boodschap van straffeloosheid

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Achter elk verminkt lichaam schuilt een wettelijk kader dat gerechtigheid belooft, maar alleen voor degenen die machtig genoeg zijn om die te handhaven. Veel van de Palestijnse lichamen die onlangs zijn teruggekeerd uit Israëlische hechtenis vertonen onmiskenbare tekenen van marteling, aldus medische teams en functionarissen in Gaza. Van de ongeveer 9.000 Palestijnen die sinds het begin van de oorlog als vermist zijn opgegeven, zijn tot nu toe slechts ongeveer 120 lichamen teruggebracht. Ze kwamen allemaal aan in gewone witte lijkzakken, zonder documenten en alleen voorzien van een nummer. Nu de forensische en DNA-laboratoria van Gaza – samen met achtendertig ziekenhuizen – zijn vernietigd, zegt het ministerie van Volksgezondheid dat het nu onmogelijk is om veel van de doden te identificeren. Families moeten hun familieleden herkennen aan kledingstukken, littekens of een ring om een vinger.

Achter de misdaden zelf schuilt iets duisterders: de arrogantie van straffeloosheid. Door lichamen terug te geven met sporen van marteling, wurging en executie, gaf Israël niet alleen de doden vrij, maar toonde het ook zijn macht. De toestand van deze lichamen was een statement, een spektakel van vernedering bedoeld om de Palestijnen eraan te herinneren wat hen te wachten staat als ze levend worden gevangengenomen. Het was geen verhulling, maar theater; geen stilzwijgen, maar dreiging.

Terwijl Donald Trump verklaarde dat “alle Israëlische [20 levende gevangenen] in goede gezondheid zijn teruggekeerd”, vertelden de Palestijnen die samen met hen werden vrijgelaten een heel ander verhaal: mannen en vrouwen met verbrijzelde botten, verloren ledematen, onbehandelde infecties en blijvende handicaps. Anderen vertelden over jaren van vernedering, seksueel misbruik en het onthouden van medicijnen – getuigenissen die een beeld schetsen van een opzettelijk beleid van vernedering, waarbij detentie zelf als wapen wordt gebruikt.

Artsen in Khan Younis en Rafah beschrijven lichamen die aankomen met hun handen op hun rug gebonden, geblinddoekt of met schotwonden in het hoofd en de borst. Velen vertoonden brandwonden en kneuzingen die volgens artsen waren veroorzaakt door tanks of gepantserde voertuigen die over hen heen waren gereden. Aan verschillende lichamen waren nog plastic of metalen boeien bevestigd, en andere vertoonden touwafdrukken rond hun nek – bewijs van wurging of vastbinden vóór de executie.