Miljarden van de VS aan Israël: banen voor Amerikanen of subsidiëring van oorlog?

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Toen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zei dat “ongeveer 80% van de Amerikaanse militaire hulp aan Israël weer in de VS wordt uitgegeven, waardoor de economie wordt versterkt en Amerikaanse banen worden gecreëerd”, reduceerde hij een van ‘s werelds meest omstreden militaire partnerschappen tot de taal van bedrijfsboekhoudingen. Hij voegde eraan toe, in een meesterlijke Orwelliaanse omkering, dat Israël “werkt aan een grotere onafhankelijkheid van de defensie-industrie”, alsof de miljardenpijplijn van Washington slechts een genereus stageprogramma is waar Israël te zijner tijd gracieus aan zal “afstuderen”.

Op het eerste gezicht klinkt het argument slim: Amerikaanse belastingbetalers sturen Israël miljarden aan gratis militaire subsidies, en Israël stuurt, in een daad van schijnbare welwillendheid, het grootste deel van het geld terug naar Amerikaanse wapenproducenten. Maar bij nader inzien rijst een onvermijdelijke vraag: profiteert de Verenigde Staten echt van deze circulaire transactie, of financiert het een oorlogsmachine die conflicten bestendigt, defensiegiganten macht geeft en alleen maar beperkte, bedrijfsgerichte voordelen oplevert in eigen land?

Het antwoord is veel complexer dan Netanyahu’s soundbite suggereert – en dat is ook bewust zo. Wat deze nette economische framing verhult, is niet alleen de omvang van de hulp, maar ook de politieke afstemming die deze weerspiegelt: een partnerschap waarin Washington geen terughoudende sponsor is, maar een actieve deelnemer, die volledig in harmonie opereert met elke grote Israëlische militaire campagne. Het lijdt geen twijfel dat de Amerikaanse hulp een aanzienlijk deel van de oorlogsuitgaven van Israël dekt, terwijl het strategische rendement voor de Verenigde Staten op zijn best dubbelzinnig blijft. 

De Orwelliaanse omkering

George Orwell waarschuwde in zijn boek Nineteen Eighty-Four (1949) dat “wie het verleden beheerst, de toekomst beheerst; wie het heden beheerst, het verleden beheerst”. Deze slogan, die in debatten in de Israëlische Knesset is gebruikt, geeft weer hoe politieke actoren historische verhalen manipuleren om de publieke perceptie te beïnvloeden en hun macht te consolideren. De politieke taal van premier Benjamin Netanyahu – een man die consequent zijn eigen belangen boven alles stelt – weerspiegelt vaak de mechanismen die Orwell beschreef, waardoor de dystopische inzichten van de schrijver worden omgezet in een werkwijze van bestuur.

Israël is bedreven geraakt in wat je de “Orwelliaanse omkering” zou kunnen noemen: een retorische en politieke manoeuvre waarbij de werkelijkheid opzettelijk wordt omgekeerd. Waarheid wordt voorgesteld als leugen, oorlog als vrede, bezetting als bevrijding, onderdrukking als veiligheid, en een genereuze buitenlandse subsidie wordt geherformuleerd als een gunst aan de donor. Dit is niet louter hypocrisie; het is een systematische herziening van morele en feitelijke betekenis, bedoeld om de macht te behouden en tegelijkertijd het geweld en de ongelijkheid die die macht voortbrengt te verbergen.