Tartus-Shima en de Israëlische bezetting van Syrië In de afwezigheid van internationale afschrikking

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

Na het bombarderen van honderden doelen in de afgelopen dagen, hebben Israëlische vliegtuigen en zeemachten een reeks nieuwe aanvallen gelanceerd in heel Syrië, gericht op Albukamal aan de Syrisch-Iraakse grens, evenals Hama, Homs, Latakia en Tartus. Het bombardement op Tartus met 16 raketten veroorzaakte een aardbeving met een kracht van 3,5 op de schaal van Richter, wat de groeiende reikwijdte van Israëls strategie onderstreept. Deze aanvallen gaan veel verder dan het publiekelijk verklaarde doel van Israël om de Iraanse invloed in Syrië tegen te gaan. Ze vormen een aanval op de Syrische soevereiniteit en infrastructuur, met als doel Syrië te ontdoen van zijn defensieve capaciteiten en het strategisch machteloos te maken. Deze agenda sluit aan bij de verklaring van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu om “de nederzettingen in de bezette Syrische Golanhoogte, die voor altijd Israëlisch bezit is geworden, te versterken en te verdubbelen.”

Na de val van Bashar al-Assad en het vertrek van Iraanse adviseurs en Libanese Hezbollah-troepen heeft Israël zijn focus verlegd. De doelstellingen zijn niet langer beperkt tot het voorkomen dat de zogenaamde “As van Verzet” wapens naar Libanon overbrengt of voet aan de grond krijgt in de regio. In plaats daarvan zijn de honderden Israëlische aanvallen er nu op gericht om ervoor te zorgen dat Syrië geen samenhangend verdedigingssysteem kan opbouwen dat een toekomstige bedreiging kan vormen voor Israël of de teruggave kan eisen van bezette gebieden, zowel oude (de Golanhoogte) als recente.