Wordt er een nieuwe Israëlische oorlog tegen Libanon voorbereid?

Geschreven door – Elijah J. Magnier –

Vertaald door – Francis J.

Nu de oorlog van Israël tegen de bevolking van Gaza zijn twintigste maand nadert, neemt de bezorgdheid in Beiroet, Tel Aviv en Washington toe dat het volgende front binnenkort in Libanon zal worden geopend. Nu de campagne in Gaza steeds meer wordt beperkt door internationale verontwaardiging, binnenlandse onrust, een mogelijk tijdelijk staakt-het-vuren en de beperkingen van de militaire macht, is premier Benjamin Netanyahu wellicht op zoek naar een nieuw slagveld – een slagveld dat zowel strategische voordelen biedt als een nieuwe richting voor de politieke druk. Van alle buurlanden van Israël lijkt Libanon het meest voor de hand liggende en ideologisch meest consistente doelwit. Maar is er een oorlog op komst, of is dit weer een nieuwe ronde van riskante politiek in een decennialange confrontatie?

Een broos staakt-het-vuren

Sinds de oorlog van 2006 is het wankele evenwicht langs de Israëlisch-Libanese grens grotendeels in stand gehouden door de afschrikkende werking van Hezbollah en Resolutie 1701 van de VN-Veiligheidsraad, die een staakt-het-vuren, de inzet van de Libanese strijdkrachten (LAF) in het zuiden en de terugtrekking van Israëlische troepen uit Libanees grondgebied voorschreef. Hoewel Hezbollah zijn strijders terugtrok naar het noorden van de Litani-rivier en de LAF in hun plaats werd ingezet, kwamen de wederopbouwinspanningen na de verwoestende oorlog van 2024 tot stilstand.

De regering van premier Tammam Salam slaagde er niet in het tijdens de Arabische top voorgestelde uitgebreide wederopbouwfonds op te richten, ondanks het feit dat Irak als eerste tientallen miljoenen dollars had toegezegd. Als gevolg daarvan verkeren grote delen van Zuid-Libanon, de zuidelijke voorsteden van Beiroet en de Bekaa-vallei nog steeds in onzekerheid, zonder duidelijk perspectief op herstel. Dit falen weerspiegelt een diepere machtsstrijd tussen de door de VS en Saoedi-Arabië gesteunde premier en Hezbollah. Salam’s vasthoudendheid aan ontwapening van Hezbollah – zonder enige garantie voor wederopbouw, terugtrekking van Israël uit de bezette Libanese gebieden of een einde aan de bijna dagelijkse schendingen van de Libanese soevereiniteit door Israël – heeft de impasse alleen maar verdiept. Door deze patstelling zitten zowel de staat als de bevolking vast tussen buitenlandse agenda’s en onopgeloste nationale prioriteiten.