Israël vernietigt Palestina — en zichzelf: leiders veroordelen generaties aan beide kanten

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

In de besluitvormingskamers van Tel Aviv wordt nationale veiligheid aangeroepen als een heilige bezwering, de zin die elke bom die wordt gegooid en elk huis dat wordt gesloopt rechtvaardigt. Achter gesloten deuren beraadslagen ministers en generaals in de steriele taal van afschrikking, preventieve aanvallen en langetermijnveiligheidsarchitectuur, alsof oorlog een technisch project is. Maar de realiteit die hun woorden verbergen is niet theoretisch – het is bloed, puin en levens die onherstelbaar zijn gebroken.

Voor Palestijnen zijn de kosten absoluut. Gezinnen worden niet één keer, maar herhaaldelijk uit hun huizen verdreven en gedwongen om tenten op te zetten op onstabiele grond, om die vervolgens weer te zien vernietigd worden. Hun levensonderhoud verdwijnt van de ene op de andere dag: boerderijen worden platgebrand, winkels worden gereduceerd tot vervormd metaal, scholen worden met de grond gelijkgemaakt voordat de lessen kunnen worden hervat. Hele wijken worden tot grijs stof verpulverd, waardoor de geografie van herinneringen en verbondenheid wordt uitgewist. In Gaza verliest een kind dat haar ouders ziet verbranden in een luchtaanval niet alleen haar familie; ze verliest ook haar anker van veiligheid, het kader van liefde, de mogelijkheid van een normale jeugd. Die wond zal haar volgen in elke fase van haar leven – in haar stilzwijgen, haar woede, haar dromen – en haar identiteit merken met verdriet, onteigening en het gevoel dat de wereld zelf tegen haar bestaan heeft samengespannen. In hun herinnering kent de wereld geen gerechtigheid, geen erkenning van hun menselijkheid – alleen de echo van een kindertijd die opzettelijk is verwoest en begraven onder het puin.

Het gevaarlijkste gevolg is misschien wel de manier waarop deze oorlog het sociale weefsel van beide samenlevingen aantast. Onder Palestijnen kan wanhoop leiden tot radicalisering, waardoor er minder stemmen overblijven die pleiten voor coëxistentie. Onder Israëli’s bevordert voortdurende mobilisatie een belegeringsmentaliteit die bijna elke maatregel tegen een ‘vijand’ rechtvaardigt, waaronder miljoenen burgers.

Voor Israëli’s is de last van een andere aard, maar niet minder corrosief. Een soldaat die uit de eerste hand deelneemt aan het plegen van misdaden, of die de nasleep van zijn eigen bevelen ziet, draagt die beelden met zich mee als een schaduw die hem niet loslaat. Toch blijft het onderscheid scherp en onverbiddelijk: de ene kant rouwt om zijn doden onder het puin, de andere worstelt met de wetenschap dat hij heeft gedood.

Deze trauma’s komen zelden samen, maar ze zijn verbonden in een groteske symmetrie – een tragische spiegel van verlies en schuld. En al die tijd wordt de cyclus in stand gehouden door leiders die precies weten wat ze doen: ze hebben wreedheid omgezet in strategie, controle omgezet in beleid en wreedheden geaccepteerd als een prijs die het waard is om te betalen. In hun handen is eindeloze oorlog geen ongeluk – het is een keuze, berekend en koelbloedig, voortgezet in het volle besef van de verwoesting die het achterlaat.

Gaza: een landschap van ruïnes en trauma’s