Een deal gebouwd op zand: de verborgen tegenstrijdigheden achter de plotselinge toenadering van Syrië tot Washington

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

De ontvangst van de Syrische president Ahmed al-Sharaa in het Witte Huis – door de Amerikaanse ambassadeur in Turkije en speciaal gezant voor Syrië Thomas J. Barrack Jr. gepresenteerd als een historisch keerpunt in de diplomatie in het Midden-Oosten – markeert een van de meest dramatische heroriëntaties in de moderne geschiedenis van de regio. Voor het eerst sinds 1946 werd een Syrisch staatshoofd verwelkomd in de Oval Office. Washington beschouwde de ontmoeting als het begin van een nieuwe regionale architectuur: een “post-Assad Syrië” dat zich aansluit bij het door de VS geleide D-ISIS-kader, samenwerkt tegen resterende terroristische netwerken, de SDF integreert in nationale structuren en zich aansluit bij de strategische visies van Amerika en Turkije.

De triomfantelijke toon van het communiqué suggereert een zelfverzekerde transformatie. Maar achter de feestelijke taal schuilt een realiteit die veel kwetsbaarder en tegenstrijdiger is dan Washington toegeeft.

Het nieuwe Syrische leiderschap wordt geconfronteerd met diepgaande interne instabiliteit, onopgeloste sektarische spanningen en escalerende veiligheidsincidenten – factoren die elk ambitieus plan van de VS uiterst precair maken. Het bezoek mag dan een diplomatieke doorbraak symboliseren, maar de fundamenten ervan zijn allesbehalve stabiel.

Een van de eerste illusies in het verhaal van Washington is de veronderstelling dat Syrië onmiddellijk macht naar buiten toe kan uitoefenen terwijl zijn interne veiligheidsarchitectuur gefragmenteerd is. Iran en Hezbollah – de twee meest invloedrijke buitenlandse actoren in Syrië sinds meer dan tien jaar – hebben zich in december 2024 uit het land teruggetrokken na de afzetting van Bashar al-Assad. Het vertrek van deze strijdkrachten mag dan wel tegemoetkomen aan de strategische voorkeuren van de VS en Israël, maar het heeft een veiligheidsvacuüm gecreëerd dat de nieuwe regering maar moeilijk kan opvullen. President al-Sharaa mag dan in privé-kring zijn bereidheid uitspreken om Hezbollah buiten de grenzen van Syrië te confronteren, hij kan een dergelijke stap niet overwegen zonder eerst interne stabiliteit te creëren en zijn gezag over het versnipperde land te herstellen.