Israël en Iran overrompeld – ondanks het verrassingsoffensief van Israël: van Oekraïne tot Iran

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Telkens wanneer de Israëlische premier Benjamin Netanyahu wordt gevraagd naar de schade die is aangericht door Iraanse raketaanvallen, wijkt hij af door de prestaties van de Israëlische luchtmacht te benadrukken – waarbij hij zorgvuldig vermijdt om de aangetoonde capaciteit van Iran om diep in Israëlisch grondgebied toe te slaan te erkennen. Zijn strategie is duidelijk: de aandacht afleiden van kwetsbaarheden naar militaire prestaties, terwijl hij bij Washington lobbyt om in te grijpen en de offensieve capaciteiten van Iran te neutraliseren – capaciteiten waarvan hij weet dat ze niet volledig kunnen worden ontmanteld, noch op nucleair noch op raketgebied.

Terwijl Iraanse raketten neerkwamen op strategische locaties in Tel Aviv, Haifa en Be’er al-Saba’, stuurde Teheran tegelijkertijd een diplomatieke gezant naar Wenen met een ondubbelzinnige boodschap: er zullen geen nucleaire onderhandelingen plaatsvinden onder vuur en er zal geen enkele onderhandeling plaatsvinden over het raketprogramma van Iran. Iran was bereid om door te gaan met de nucleaire onderhandelingen die vier dagen na de verrassingsaanval zouden plaatsvinden, een datum die was overeengekomen met Steve Witkoff, de speciale gezant van president Trump.

Ondertussen reageerden de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) en het Iraanse leger op het slagveld met een berekende machtsvertoon: ze sloegen toe op stedelijke en militaire centra in Israël als blijk van veerkracht, afschrikking en weloverwogen paraatheid. Het standpunt van Iran is ondubbelzinnig: het zal geen witte vlag hijsen en zichzelf niet vernietigen. Maar het zal alleen voorwaarden accepteren die het soevereine recht op vergelding garanderen als een toekomstige overeenkomst wordt geschonden.

Er zijn aan beide kanten tactische overwinningen en tegenslagen geweest. Het conflict heeft zich op een manier ontwikkeld die geen van beide partijen volledig had voorzien. Ondanks uitgebreide planning en een verrassende Israëlische offensief met moorden op hoog niveau en honderden luchtaanvallen, gingen beide landen de strijd aan zonder volledige controle over de zich ontwikkelende aard van moderne hybride oorlogsvoering.