De onvoltooide oorlog en zijn verdeeldheid op lange termijn: Syrië”s verschuivende frontlinies en de grenzen van de diplomatie

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

De situatie in Syrië kan niet worden begrepen door de lens van een enkele gebeurtenis. In plaats daarvan weerspiegelt het een complex samenspel van factoren, motivaties en de belangen van verschillende staten, waarvan sommige direct samenwerken, terwijl andere onafhankelijk handelen, vertrouwend op een geopolitieke context die hun doelen al begunstigt. De recente ontwikkelingen, waaronder de bezetting van het platteland van Idlib, de stad Aleppo en haar landelijke gebieden, en de opmars van aanvallende troepen -ideologisch gedreven en met een meer open benadering van de lokale bevolking- naar de stad Hama, zijn op dit moment misschien niet gericht op het omverwerpen van de Syrische staat. De Syrische regering heeft in en rond Hama aanzienlijke middelen ingezet om dit offensief een halt toe te roepen. Het bredere doel lijkt echter de vaststelling van een nieuwe contact- en demarcatielijn, waarbij de onderhandelingspositie van Turkije wordt versterkt door een sterkere basis te creëren.

Het doel lijkt te zijn om alle betrokken partijen te dwingen aanzienlijke concessies te doen aan de onderhandelingstafel, de parameters van oorlog en vrede opnieuw vorm te geven en de huidige impasse te doorbreken. Op die manier probeert het offensief het bredere strategische evenwicht in de regio te beïnvloeden.

De recente beweging van gewapende groepen in Syrië had niet kunnen plaatsvinden zonder substantiële financiële steun, culturele en militaire training en geavanceerde apparatuur– middelen die ver buiten het bereik van deze groepen liggen zonder de steun van welvarende landen die op één lijn zitten met hun doelen. Het vermogen van deze groepen om oorlog te voeren is afhankelijk van duidelijke Turkse steun, zoals blijkt uit de rol van Turkije als dekmantel voor hun acties. Deze steun blijkt uit de ontvangst door Istanbul van delegaties die deze groeperingen vertegenwoordigen en uit de uitnodiging van Turkije om aan de onderhandelingstafel te zitten in het kader van het Astana-akkoord, op zoek naar een oplossing in het licht van de zich ontwikkelende ontwikkelingen.

De veranderende dynamiek weerspiegelt echter de stilzwijgende goedkeuring van de Verenigde Staten, die prioriteit geven aan hun eigen strategische belangen en die van Israël.