Hoe Oekraïne en Groenland de trans-Atlantische orde opnieuw hebben gedefinieerd: Amerika heeft geen bondgenoten, maar alleen gelegenheidspartners 

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.A

Vanuit historisch oogpunt heeft de oorlog in Oekraïne Europa ingrijpender veranderd dan welke crisis ook sinds het einde van de Koude Oorlog. Wat begon als een regionaal conflict aan de oostflank van het continent, is uitgegroeid tot een structurele schok voor het Europese energiesysteem, de industriële basis, de monetaire stabiliteit en de politieke autonomie van Europa. Achter deze transformatie schuilt een strategische logica die, vanuit het perspectief van Washington, opmerkelijk coherent is geweest. De Amerikaanse strategie was niet in de eerste plaats gericht op de verdediging van Oekraïne. Ze was gericht op het hervormen van de Europese orde.

De eerste pijler van die strategie was energie. Dertig jaar lang heeft Europa zijn industriële concurrentievermogen opgebouwd op basis van toegang tot overvloedig en goedkoop Russisch gas. Deze energie was niet alleen een handelswaar. Het was de basis van het exportmodel van Duitsland, van het productie-ecosysteem van Centraal-Europa en van de chemische, staal-, kunstmest- en auto-industrieën die de Europese welvaart verankerden. Door Europa af te snijden van Russische energie, heeft de Verenigde Staten niet alleen Moskou verzwakt. Het heeft een directe slag toegebracht aan de productieve kern van zijn belangrijkste economische partner en potentiële concurrent.