Netanyahu’s zoektocht naar een erfenis verder  dan Ben-Gurion of  de vuilbak van de Zionistische geschiedenis

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

Benjamin Netanyahu, de Israëlische premier, heeft nauwgezet een strategie uitgewerkt sinds hij besloot om een invasie van Gaza te lanceren. Hij heeft een duidelijke visie op de uitkomst van de operatie en zijn uiteindelijke doelen, ongeacht pogingen van Amerikaanse en Europese autoriteiten om zijn acties te matigen en het lijden van de burgerbevolking van Gaza te verlichten.

Netanyahu heeft een reeks tactieken gebruikt, te beginnen met het niet aanvaarden van zijn aanvankelijke falen om te anticiperen en de controle over Gaza veilig te stellen op 7 oktober, door het veiligheidsapparaat en het leger te beschuldigen van de inbreuk en het falen om de nederzettingen en de kolonisten veilig te stellen. Hij nam zijn geduchte politieke rivaal, Benny Gantz, strategisch in een beperkte hoedanigheid op in het mini-oorlogskabinet, om hem vervolgens effectief aan de zijlijn te zetten zonder hem na een paar maanden oorlog ronduit te ontslaan.

Netanyahu lijkt informatie te lekken over zijn visie op de bedoelingen na Gaza of de mogelijkheid om in te stemmen met een nieuw voorwaardelijk initiatief voor een tijdelijk staakt-het-vuren. Deze stap zou mogelijk de vrijlating van Israëlische en Palestijnse gevangenen op verschillende tijdstippen kunnen vergemakkelijken tegen een aanvaardbare verminderde kostprijs. Maar zijn vastberadenheid om de vijandelijkheden daarna te hervatten komt voort uit een verlangen om een prominente plaats voor zichzelf in te nemen in de zionistisch-Israëlische geschiedenis, waarbij hij zelfs David Ben-Gurion overtreft en het Palestijnse bloedvergieten gebruikt als middel om dat doel te bereiken.

Als stichter van de Hebreeuwse staat werd Ben-Gurion, van Poolse afkomst, geïnspireerd door het baanbrekende werk van Theodor Herzl, de seculiere stamvader van het zionisme, onder het motto: “Als je het wilt, zal deze hoop niet slechts een droom zijn”. Hij richtte de Israëlische Arbeiderspartij (Ahdut Haavodah) op. Hij stond aan het hoofd van het uitvoerend comité van het Joods Agentschap in Palestina, dat zijn krachten bundelde met de Haganah-partij om het mandaat van de Balfourverklaring uit te voeren en de belangrijkste Joodse immigratie aan te moedigen om de basis te leggen voor een Joodse staat op Palestijns land.

In de periode voorafgaand aan en volgend op de oprichting van Israël werden Joodse groepen in Palestina omgevormd tot georganiseerde en terroristische gewapende facties (Stern Gang – Lehi) die resulteerden in de vernietiging van meer dan 675 van de 774 Palestijnse steden en dorpen. Dit proces leidde ertoe dat de belangrijkste Palestijnse stedelijke centra overwegend Joods werden en dat veel bedoeïenenstammen uit de Negev-woestijn werden verdreven. Opmerkelijke bloedbaden en extreem geweld waren de vernietiging en uittocht van Palestijnen in Jeruzalem, Haifa, Balad al-Sheikh, Abbasiya al-Khasas, Bab al-Amoud, Sheikh Brik, Balad al-Sheikh, Semiramis Hotel, Arab Saraya, Old Saraya, Yazur, Tira, Sa’sa, al-Salam Building, Deir Yassin, al-Lajjun. Umm Al-Shouf en Al-Safsaf.

Ben Gurions oprichting van collectieve landbouwgemeenschappen (kibboetsim) en zijn engagement met ultraorthodoxe Joden over staats- en religiekwesties waren, ondanks socialistische neigingen, belangrijke acties die de Israëlische binnenlandse politiek en sociale structuur diepgaand beïnvloedden. Ook de oprichting van het Israëlische leger en de versterking van Israëls internationale status waren belangrijke verwezenlijkingen. Hij was 15 opeenvolgende jaren premier. In die tijd vond de Nakba plaats, een periode van groot verdriet en ontheemding voor de Palestijnen, terwijl Israël hem bejubelde als grondlegger.