De vergelding van Hezbollah tart Israëls vertrouwen in militaire superioriteit

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

Sinds de erkenning van Israël door de Verenigde Naties in 1948 heeft het land nog nooit te maken gehad met zulke intense raketaanvallen, noch heeft het de helft van zijn acht miljoen kolonisten-burgers naar schuilkelders zien vluchten. In een historische wending werd de economische hoofdstad van Israël, Tel Aviv, op één dag drie keer met 17 raketten gebombardeerd. Deze ongekende escalatie volgde op het Israëlische bombardement op Beiroet, dat resulteerde in de dood en verwonding van tientallen burgers ondanks de afwezigheid van een militaire commandant van Hezbollah in het gebouw dat het doelwit was. Hezbollah greep deze gelegenheid aan om haar regels van afschrikking, zoals verwoord door haar secretaris-generaal, sjeik Naim Qassem, op te leggen. Als reactie hierop lanceerde Hezbollah aanhoudende raket- en droneaanvallen op Israël, waarmee het zijn vermogen demonstreerde om een afschrikkingsvergelijking af te dwingen die is ontworpen om het Israëlische bewustzijn te beïnvloeden en de groeiende macht van Hezbollah bloot te leggen. Deze macht blijft pogingen om haar te “elimineren” trotseren, zowel binnen als buiten Libanon.

In 1992 vermoordde Israël Sayyed Abbas al-Moussawi, waardoor Sayyed Hassan Nasrallah de weg vrijmaakte om secretaris-generaal van Hezbollah te worden. Israël heeft die beslissing ten zeerste betreurd, aangezien Nasrallah niet alleen militaire en psychologische expertise in het verzet inbracht, maar ook een diepgaand inzicht in de Israëlische psyche ontwikkelde. Het leiderschap van Sayyed Nasrallah werd gekenmerkt door een strategisch evenwicht, zelfs tijdens perioden van hoogoplopende conflicten, waarbij provocaties werden vermeden die Israël door emotionele of “gekke” beslissingen in een grootschalige oorlog zouden kunnen storten.

Deze berekende terughoudendheid bleek duidelijk toen Hezbollah afzag van een directe vergeldingsactie tegen het hart van Tel Aviv na de moord op Saleh al-Arouri in de buitenwijken van Beiroet en op opperbevelhebber Fouad Shukr. Sayyed Nasrallah hield vast aan zijn strategische aanpak, omdat hij inzag dat een onmiddellijke aanval op het economische centrum van Tel Aviv een oncontroleerbare escalatie zou kunnen uitlokken. Volgens degenen die nauw betrokken zijn bij de interne besprekingen van Hezbollah, maken de gematigde reacties van Sayyed Nasrallah deel uit van een bredere strategie die anticipeert op de reacties van Israël en probeert de overhand te behouden zonder het conflict in een totale oorlog te laten ontaarden.