“Operatie Vrede voor Netanyahu”: Van het staakt-het-vuren naar een bloedbad

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

Alleen al de intensiteit van Israëls hernieuwde aanval op Gaza liet er geen twijfel over bestaan dat premier Benjamin Netanyahu nauwgezet de basis had gelegd voor het schenden van het staakt-het-vuren en het hervatten van grootschalige militaire operaties. Zijn beslissing om de oorlog te hervatten was geen daad van militaire noodzaak, maar een weloverwogen politieke strategie, zorgvuldig georkestreerd om aan de macht te blijven en de Amerikaanse president Donald Trump te manipuleren en om het hernieuwde offensief te gebruiken als een tactische manoeuvre om Hamas onder druk te zetten en zich tegelijkertijd te bevrijden van de politieke en militaire beperkingen die het staakt-het-vuren oplegt.

Netanyahu’s aanpak onderstreept zijn doelbewuste afwijzing van diplomatieke toezeggingen ten gunste van een ongebreidelde militaire escalatie, waarbij hij de bemiddelingspogingen van de VS en de ernstige humanitaire en politieke gevolgen negeert. Zijn terugkeer naar de oorlog heeft niet alleen te maken met militaire doelstellingen; het dient een bredere agenda – een agenda die prioriteit geeft aan zijn persoonlijke politieke overleving en regionale dominantie op de lange termijn boven elke oprechte inzet voor vrede, stabiliteit of zelfs de veiligheid van de Israëlische gijzelaars die nog steeds in Gaza worden vastgehouden.

Zijn berekende escalatie is uitgevoerd met flagrante minachting voor Palestijnse levens en het lot van Israëlische gevangenen, die nu groot gevaar lopen om te komen door de niet aflatende bombardementen. Het hernieuwde offensief is niet alleen een poging om het Palestijnse verzet te intimideren en te verzwakken en meer burgers af te slachten, maar legt ook de basis voor een mogelijke invasie op de grond. Het is niet langer onwaarschijnlijk dat Netanyahu het Israëlische leger opdracht zal geven om Gaza binnen te trekken met als doel strategische gebieden te bezetten en Palestijnen binnen Gaza onder dwang naar elders over te brengen. Dit zou een gevaarlijke escalatie zijn, die de weg vrijmaakt voor territoriale controle op lange termijn, de humanitaire catastrofe verergert en een toch al onstabiele regio verder destabiliseert.

Wat deze oorlog uniek maakt in de geschiedenis van Israël is het ongekende gebrek aan consensus onder de Israëlische bevolking, een sterk verschil met eerdere militaire campagnes die doorgaans brede nationale steun genoten. De beslissing om opnieuw grootschalige vijandelijkheden aan te gaan komt niet voort uit een duidelijke strategische of militaire noodzaak, maar eerder uit de diepe politieke wanhoop van premier Benjamin Netanyahu. Zijn steeds fragielere en meer in opspraak geraakte regering heeft ervoor gekozen om de staakt-het-vuren-overeenkomst die hij persoonlijk heeft ondertekend – een deal die door bemiddeling tot stand is gekomen en gesteund wordt door de huidige Amerikaanse president Donald Trump – naast zich neer te leggen ten gunste van escalatie in plaats van diplomatie.

Netanyahu’s afwijzing van het staakt-het-vuren waarmee hij instemde, laat zien dat hij bereid is om zijn eigen politieke overleving boven militair pragmatisme en humanitaire overwegingen te stellen. Zijn vasthoudendheid om de oorlog voort te zetten, ondanks interne onenigheid en groeiende publieke oppositie, weerspiegelt een berekende poging om de aandacht af te leiden van zijn politieke falen. Door te kiezen voor een hernieuwd conflict in plaats van onderhandelingen, verergert hij een al ernstige humanitaire crisis die door de internationale gemeenschap is veroordeeld.

De terugkeer van Ben Gvir en zijn ministers

De terugkeer van Itamar Ben Gvir in de regering volgt op de strategische beslissing van premier Netanyahu om de militaire vijandelijkheden in Gaza te hervatten, waarmee hij zijn eerdere toezegging voor een staakt-het-vuren onder rechtstreeks toezicht van de VS en op uitdrukkelijk verzoek van president Trump na zijn recente verkiezingsoverwinning, ongedaan maakte. Netanyahu herstelde snel de extreem-rechtse minister van Veiligheid Ben Gvir, samen met twee extra ministers van Ben Gvir’s Otzma Yehudit partij, en versterkte zo de hardline ideologische houding van de regering. Ben Gvir had eerder ontslag genomen uit protest tegen Netanyahu’s aanvaarding van het staakt-het-vuren akkoord met Hamas. Hij veroordeelde het als verraad aan de nationale veiligheid en waardigheid van Israël en pleitte in plaats daarvan voor het controversiële en radicale voorstel om de volledige Palestijnse bevolking van Gaza naar een ander land te verhuizen.

De heraanstelling van Ben Gvir is een duidelijk teken dat Netanyahu zich bewust richt op een agressievere militaire houding om zijn rechtse coalitiepartners tevreden te stellen en de interne politieke