UIthongering als strategie: de medeplichtigheid van het Westen aan de door mensen veroorzaakte hongersnood in Gaza

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

In Gaza is hongersnood niet het gevolg van oorlog, maar is het oorlog zelf. Het is geen falen van de logistiek, maar een succes van de strategie. En in deze zich ontvouwende catastrofe is het Westen geen toeschouwer, maar een centrale speler. Terwijl de Israëlische regering onder premier Benjamin Netanyahu de belegering van Gaza verscherpt, worden miljoenen burgers geconfronteerd met een opzettelijk veroorzaakte hongersnood. Dit is geen toeval. Het is het resultaat van weloverwogen beslissingen: het afsluiten van voedsel, water, elektriciteit, brandstof en humanitaire hulp, en het tegenhouden van hulpkonvooien. Wat zich afspeelt is geen natuurramp, maar een door mensen veroorzaakte hongersnood, die met klinische precisie wordt opgelegd.

Ondanks overweldigend bewijs en internationale verontwaardiging weigeren de Verenigde Staten en de Europese Unie Israël ter verantwoording te roepen. Erger nog, ze blijven de entiteit die verantwoordelijk is voor een van de meest brute blokkades van de 21e eeuw bewapenen, financieren en beschermen.

De regering van Netanyahu gebruikt hongersnood om een politiek cynisch doel te bereiken: de etnische zuivering van de Palestijnse bevolking uit Gaza. Deze strategie sluit op verontrustende wijze aan bij opmerkingen van de Amerikaanse president Donald Trump in zijn eerste week als president, toen hij naar verluidt voorstelde om van Gaza een “Riviera” en een lucratief vastgoedproject te maken, een ambitie die aansluit bij zijn commerciële successen in Manhattan.

Als een huiveringwekkend symbool van medeplichtigheid bezocht Trumps adviseur, speciaal gezant en vastgoedmagnaat Steve Witkoff Gaza en verbleef hij vijf uur lang in een voedseluitdeelpunt in Rafah – berucht als de “dodelijke valstrikzone” – waar Palestijnen die hulp zoeken regelmatig het doelwit zijn. De boodschap was duidelijk: de Verenigde Staten zijn niet alleen toeschouwers, maar nemen ook deel aan de uitvoering van dit beleid van hongersnood als wapen en aan de bredere campagne van gedwongen demografische verandering. De tragedie wordt nog verergerd door de bijna volledige medeplichtigheid van de Israëlische samenleving, waar het publieke debat wordt gedomineerd door het lot van 20 Israëlische gevangenen, terwijl 2,5 miljoen uitgehongerde en belegerde Palestijnen grotendeels onopgemerkt blijven.

Trump sprak ook over hoe “klein het grondgebied van Israël is” en dat het “moet worden uitgebreid” – een discours dat perfect aansluit bij de visie van een “Groot-Israël” die wordt omarmd door de extreemrechtse coalitie die momenteel aan de macht is in Israël. Deze oorlog is dus niet alleen een militaire campagne, maar maakt deel uit van een bredere expansionistische agenda. Terwijl Gaza met bommen en hongersnood wordt platgewalst, zet hetzelfde ideologische apparaat de annexatie van de Westelijke Jordaanoever voort, met steun van de VS en instemming van Europa.

Een weloverwogen hongersnood

Hongersnoden ontstaan niet van de ene op de andere dag. Het zijn geen spontane verschijnselen die voortkomen uit chaos. Ze vereisen voortdurende obstructie – van handelsroutes, hulpverlening, landbouw, sanitaire voorzieningen en civiele infrastructuur.

In het geval van Gaza is de blokkade veel verder gegaan dan een oorlogsmaatregel; het is een instrument van bevolkingscontrole geworden. Het kabinet van Netanyahu maakte deze intentie al vroeg in de oorlog duidelijk, toen (voormalig) minister van Defensie Yoav Gallant een “volledige belegering” afkondigde en eraan toevoegde: “geen elektriciteit, geen voedsel, geen brandstof… alles is gesloten.” Vanaf dat moment sloegen humanitaire organisaties alarm.

Dezelfde verklaring wordt vaak herhaald door de waarnemend ministers van Financiën Bezalel Smotrich en Veiligheid Itamar ben Gvir en talrijke Likud-partijleden van de Knesset. De Integrated Food Security Phase Classification (IPC), de erkende autoriteit van de VN op het gebied van hongersnood, waarschuwde dat Gaza het hoogste niveau van voedselonzekerheid had bereikt. UNICEF en het Wereldvoedselprogramma verklaarden dat kinderen stierven door ondervoeding en uitdroging.

Ondanks de sombere consensus onder internationale instanties werd hulp geblokkeerd of gebombardeerd. Konvooien met meel werden aangevallen. Hulpverleners werden gedood. Bakkerijen werden het doelwit. De bedoeling is duidelijk: Gaza uithongeren tot het zich onderwerpt.