Een staakt-het-vuren dat Israël een vrijbrief geeft om te moorden en wraak te nemen, met de zegen van de VS

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

De zogenaamde ‘vredespresident’ Donald Trump heeft Israël een blanco cheque gegeven om zijn oorlog voort te zetten onder het valse mom van een staakt-het-vuren. In een buitengewone vertoning van cynisme zegent de Verenigde Staten nu het idee dat Israël zich kan ‘verdedigen’ en zelfs ‘wraak kan nemen’ voor de dood van een van zijn soldaten in Rafah, een stad in het zuiden van Gaza die al maandenlang door de bezetting met de grond gelijk is gemaakt. 

De uitdrukking ‘wraak nemen’ hoort niet thuis in de diplomatieke taal of het internationaal recht; het hoort thuis in vendetta, niet in gerechtigheid. Toch gebruikte Trump het terloops en gaf hij groen licht aan een leger dat al het grootste deel van de infrastructuur van Gaza heeft vernietigd en tienduizenden mensen heeft gedood. Zijn woorden kwamen neer op een presidentiële vergunning om te doden.

Dit zogenaamde ‘defensieve recht’ is niets meer dan een politiek instrument – een morele vermomming voor voortdurende agressie. Het staakt-het-vuren, door Washington gevierd als een triomf van de diplomatie, is een holle vertoning geworden, een zorgvuldig gescripte illusie van terughoudendheid. In werkelijkheid is het een eenzijdige wapenstilstand: Israël behoudt de volledige vrijheid om naar believen aan te vallen, te vermoorden en binnen te vallen, terwijl van de Palestijnen wordt verwacht dat ze zwijgen, passief blijven en zelfs dankbaar zijn voor hun eigen onderwerping.

De Israëlische minister van Defensie, Israel Katz, onderstreepte deze hypocrisie met openlijke arrogantie door te verklaren dat “geen enkele Hamas-leider veilig zal zijn”, een uitspraak die extraterritoriale moorden in feite legitimeert. Zijn woorden waren een nauwelijks verhulde verwijzing naar Israëls hernieuwde campagne van gerichte moorden in het buitenland – een campagne die al is bezoedeld door een recente mislukte poging in Qatar. Volgens deze perverse logica is het staakt-het-vuren geen pauze in het geweld, maar een vrijbrief voor selectieve moord, een vertraagde voortzetting van de oorlog, vermomd als vrede. De Verenigde Staten gaan er ondertussen prat op dat ze “rust hebben afgedwongen”, maar in de praktijk hebben ze een systeem ontworpen waarin de ene partij straffeloos kan moorden, terwijl de andere partij de schuld krijgt voor het feit dat er doden vallen. Het is een groteske omkering van de moraal, een diplomatieke leugen die is bedacht om criminaliteit te verbergen achter retoriek over vrede.