Heeft de VS, 100 dagen na de moord op Soleimani, zijn doelstellingen bereikt? 2/2

Door Elijah J. Magnier: @ejmalrai

President Donald Trump heeft de moord op de Iraanse brigadegeneraal-majoor Qassem Soleimani van de IRGC-Quds uitgevoerd op aanmoediging van de Israëlische premier Benyamin Netanyahu. Israël heeft het nooit aangedurfd Soleimani te vermoorden, hoewel de Iraanse officier in al zijn bewegingen heen en weer van Iran naar Beiroet, Damascus, Bagdad, Erbil en andere steden nooit onder de radar is gebleven.

In de nacht van 1 januari keerde Soleimani terug uit Beiroet na een bezoek aan de secretaris-generaal Sayyed Hassan Nasrallah. Zoals elke ochtend toen hij in Syrië was, vroeg hij al zijn officieren die in de Levant gestationeerd waren om net na het ochtendgebed bijeen te komen. Die ochtend hield hij ongewoon lang al zijn officieren vast voordat hij naar de luchthaven van Damascus vertrok voor een vlucht naar Bagdad.

Netanyahu is te sluw om Soleimani rechtstreeks te vermoorden of om in te stemmen met zijn moord in Beiroet of Damascus; hij is zich ervan bewust dat de raketten een minuut later op Israël zouden vallen. Zowel Netanyahu als Trump geloofden – volgens de bronnen – dat de Irakese grond onder de voeten van de Iraniërs brandde.

In Irak waren er manifestaties die het hele zuidelijke deel van het land  onder sjiitische meerderheid omvatten, alsook in de hoofdstad Bagdad. De VS dachten misschien dat Iran geen privileges meer had in Irak, vooral toen een dozijn jonge mannen de consulaten in Karbalaa en Najaf in brand staken. Maar de mensen op straat protesteerden tegen de corruptie van de Iraakse politici, het gebrek aan werkgelegenheid en het gebrek aan basisinfrastructuur, niet tegen Iran.

De VS geloofden ten onrechte dat de dagen van de Popular Mobilisation Force (PMF) waren geteld. De PMF die in de eerste dagen van de ISOS-bezetting van een derde van Irak snelle militaire steun van Iran ontving toen de VS weigerden zich snel in te zetten om de terreurgroep te verslaan en de levering van reeds door Irak betaalde wapensweigerte te leveren. De Amerikaanse regering, die op ongeveer 10.000 km afstand van Irak zit, meende blijkbaar dat haar hegemonie ongeëvenaard, onbetwistbaar en erkend moest zijn als de enige autoriteit in het Midden-Oosten. In feite voerde zij een succesvolle mediacampagne tegen de PMF, die zij omschreef als een “Iraanse militie”.

De manifestaties in de sjiitische steden van Irak waren echter tegen het streven van Iran voor stabiliteit in Irak. Ze konden niet worden genegeerd tot op het punt dat zelfs de hoogste religieuze autoriteit in Irak, Sayyed Ali Sistani, hun eisen ondersteunde en het ontslag van premier Adil Abdul Mahdi vroeg en kreeg -. De grondwettelijke macht was een leemte en de stabiliteit van het land was kritiek. Alle Shia-leiders slaagden er niet in het eens te worden over één persoon om het land te leiden. Soleimani was niet in staat om hen te overtuigen om één kandidaat te kiezen die de steun van de meerderheid genoot. Dit was het punt waarop de VS Soleimani en al-Muhandes vermoordden.

De manifestaties in de sjiitische steden van Irak waren echter tegen het streven van Iran voor stabiliteit in Irak. Ze konden niet worden genegeerd tot op het punt dat zelfs de hoogste religieuze autoriteit in Irak, Sayyed Ali Sistani, hun eisen ondersteunde en het ontslag van premier Adil Abdul Mahdi vroeg en kreeg -. De grondwettelijke macht was een leemte en de stabiliteit van het land was kritiek. Alle Shia-leiders slaagden er niet in het eens te worden over één persoon om het land te leiden. Soleimani was niet in staat om hen te overtuigen om één kandidaat te kiezen die de steun van de meerderheid genoot. Dit was het punt waarop de VS Soleimani en al-Muhandes vermoordden.

De moord stuurde meer dan een miljoen Iraakse demonstranten de straat op, die zich tegen de aanwezigheid van de VS in Irak manifesteerden en rouwden om hun leider al-Muhandes die jarenlang tegen ISIS had gevochten. Voor het eerst waren alle groepen, politieke partijen en organisaties verenigd onder één slogan: de Amerikaanse troepen moesten vertrekken uit Irak. In het Iraakse parlement stemden namelijk 173 leden voor de terugtrekking van de troepen. De prijs van de moord op Soleimani en Muhandes was verre van goedkoop. De zaken keerden zich tegen president Trump en zijn bondgenoot Netanyahu. Na die datum gingen er geen demonstranten meer de straat op.

Trump gaf de PMF en Iran een echte steun in de rug, dezelfde Trump die geloofde dat de Iraanse bondgenoten weerloos zouden zijn zonder de twee leiders. Inderdaad, verschillende Iraakse organisaties hebben zich de afgelopen weken gemanifesteerd door hun militaire capaciteiten te verraden met het delen van drone videobeelden van de meest bewaakte Amerikaanse ambassade in Bagdad en de Amerikaanse basis van Ayn al-Assad. Een andere groep toonde twee IED’s (geïmproviseerde bommen) die met een interval van een minuut ontploften tegen vrachtwagens die Amerikaanse militaire voertuigen vervoerden. 

Politiek gezien greep de Iraakse president Barham Salih de gelegenheid aan om een anti-Iran en een pro-Amerikaanse kandidaat, Adnan al-Zurfi, als premier aan te stellen. Dit gebeurde toen de Iraanse leider van de Nationale Raad, Admiraal Ali Shamkhani, gevolgd door Ismail Qaani, Irak bezochten. Al-Zurfi werd echter verwijderd en vervangen door een voor Teheran aanvaarde premier. Amerikaanse troepen trokken zich terug van 6 bases en militaire centra, en geen enkele Amerikaanse soldaat kan in de straten van Irak lopen of rijden zonder een potentieel doelwit te vormen.

Aan het Palestijnse front hadt Qaani een ontmoeting met Hamas, de “Islamitische Jihad”, het Palestijnse Volksfront en alle Palestijnse groeperingen die in Gaza actief zijn. De eerste ontmoeting vond plaats in Teheran, gevolgd door andere bijeenkomsten in Damascus en Beiroet. Qaani is vastbesloten om de Palestijnen meer dan ooit te steunen. Israël is zich bewust van de Palestijnse militaire capaciteiten, in het besef dat elke toekomstige confrontatie kostbaar zal zijn.

Trump wilde dat de moord op Soleimani een keerpunt zou zijn. In plaats daarvan oogste hij een open oorlog met de Iraanse bondgenoten in Irak. De secretaris-generaal van Hezbollah, Hassan Nasrallah, zei: “De prijs van de moord op Soleimani zal het gedwongen vertrek van de Amerikaanse troepen uit Irak zijn”. Dit betekent dat alle Amerikaanse soldaten een potentieel doelwit zijn geworden. Dit is Trump’s glorieuze beleid in het Midden-Oosten in actie!

Trump wilde de “Rule of Engagement” veranderen en wilde alles hebben. De moord op Soleimani bood de “As van het Verzet” wat Iran nooit aan Irak zou hebben durven vragen om te stemmen (de terugtrekking van de VS). Het verlies van Soleimani en Muhandes lijkt een noodzakelijke stap om Iran op verschillende fronten te ondersteunen. Iran keerde terug naar zijn vorige succesvolle beleid: genieten van het vergaren van de successen die het gevolg zijn van de mislukkingen van de VS in het Midden-Oosten.

Vertaald door Francis J.

Dit artikel is door vrijwilligers gratis in diverse talen vertaald zodat de lezers de inhoud zouden kunnen waarderen. Het artikel mag niet worden afgedekt door een betaalmuur. Ik wil mijn volgers en lezers bedanken voor het vertrouwen en de steun. Als je het apprecieert, voel je dan niet verveeld om desnnods met slechts 1 euro bij dragen en de site te helpen financieren. Je contributie, hoe klein ook, zal bijdragen aan de continuïteit ervan. Dank je wel.

Copyright © https://ejmagnier.com   2020 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.