Oplopende spanningen in Libanon: Netanyahu’s strategie om het Midden-Oosten in vuur en vlam te zetten

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

Israëls rol en sporen in de moord op sleutelfiguren van Hamas in Libanon worden steeds duidelijker. Onder degenen die het doelwit waren, waren Saleh Al-Arouri, het plaatsvervangend hoofd van het politieke bureau van Hamas, en andere prominente figuren in de al-Qassam Brigades, zoals Samir Fandi en Azzam Al-Aqraa, die al lang op Israëls lijst van beoogde moordaanslagen staan. Deze acties resulteerden niet alleen in hun dood, maar ook in het dood van drie Libanezen. Deze schending van de al lang bestaande “rules of engagement” die Hezbollah heeft afgedwongen als verdediging en afschrikking tegen dergelijke aanslagen en schendingen lijkt een wanhopige poging van premier Benjamin Netanyahu om zijn greep op de macht te behouden. Deze tactische “overwinning” komt in het verlengde van zijn mislukte strategische doelen in Gaza om Hamas te verslaan en alle Israëlische gevangenen vrij te krijgen na bijna drie maanden oorlog tegen Gaza en zijn inwoners.

Deze situatie roept kritische vragen op over de mogelijke richting van deze escalatie. Is het mogelijk dat deze moorden zullen leiden tot meer dan de intense grensbombardementen die Israël heeft kunnen weerstaan? Zouden we een hervatting kunnen zien van gerichte moordaanslagen op een breed scala aan groepen in Libanon, waaronder Palestijnen, Jemenieten, Irakezen, Iraanse leiders en Hezbollah zelf? De complexiteit en veranderlijkheid van de situatie wijzen op een precair pad dat voor ons ligt, met implicaties die zich tot ver buiten de directe regio kunnen uitstrekken als het Israëlische doel is om het oorlogsfront te vergroten.

Drie jaar geleden, in dezelfde nacht van 2 januari, voerden de Verenigde Staten belangrijke moordaanslagen uit die resulteerden in de dood van generaal-majoor Qassem Soleimani en Abu Mahdi Al-Muhandis. De VS geloofden dat deze actie het verzet tegen hun aanwezigheid in het Midden-Oosten en tegen hun bondgenoot Israël zou verzwakken. Het effect van dergelijke operaties op de capaciteiten van verzetsbewegingen (en op een land als Iran) is echter complex, omdat deze groepen vaak niet alleen afhankelijk zijn van één leider. Ze werken meestal met een flexibele, vlakke en horizontale leiderschapsstructuur, in tegenstelling tot een traditionele, piramidale en hiërarchische structuur, en zijn zich bewust van de constante risico’s die hun leden lopen, waaronder de mogelijkheid van moord.

In deze context komt wat Israël deed overeen met zijn eerdere acties tegen Palestijnse, Libanese en Iraanse leiders, gericht op tactische en mediaoverwinningen. Toch zijn de operationele structuren en strategieën van de verzetsbewegingen ontworpen om het verlies van leiders te weerstaan, waarbij de mogelijkheid van zulke verliezen in hun dagelijkse planning is opgenomen.