Wie profiteert er van de onrust in de Rode Zee? De rol van Iran, de VS en China uitgelicht

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

In plaats van druk uit te oefenen op Tel Aviv om de blokkade van Gaza op te heffen en de vijandelijkheden te staken, hebben de Verenigde Staten de hulp van China ingeroepen om de aanvallen van Ansar Allah (Houthi) te stoppen op schepen die op weg zijn naar Israël of Israëlische goederen transporteren en die proberen de Bab el-Mandeb te passeren. Deze aanpak lijkt er de voorkeur aan te geven om internationale partners in te schakelen om specifieke facetten van het conflict aan te pakken in plaats van de onderliggende kwesties van de Israëlische oorlog tegen de Palestijnen als het echte probleem aan te pakken. In reactie hierop heeft China de VS opgeroepen om de Israëlische oorlog te beëindigen en alle bombardementen op Jemen stop te zetten.

De continue doorvaart van Chinese, Russische en andere schepen door de Rode Zee ondanks deze spanningen onderstreept het wereldwijde belang van deze zeeroute. De terughoudendheid van veel landen om hun vitale handel te onderbreken, ondanks de risico’s, benadrukt de cruciale rol van de Rode Zee als slagader voor de internationale handel, met name voor het vervoer van goederen van Azië naar het Midden-Oosten en Europa.

De rol van Iran blijkt uit de verzekering aan China dat het de aanvoer van Aziatische goederen via de Rode Zee zal garanderen en uit de belofte om geen Chinese schepen aan te vallen, wat de veelzijdige aard van het conflict onderstreept. De betrokkenheid van Iran weerspiegelt zijn strategische belang bij het handhaven van de regionale stabiliteit en handelsroutes, terwijl het zijn bondgenoten in Jemen steunt. Deze actie maakt deel uit van de bredere regionale strategie van Iran, die een evenwicht probeert te vinden tussen het steunen van Ansar Allah en het onderhouden van goede relaties met belangrijke handelspartners zoals China.

Deze ontwikkelingen schetsen een beeld van een complex kluwen van geopolitieke belangen, waarbij elke natie de uitdagingen van het conflict in de Rode Zee aangaat in overeenstemming met haar strategische prioriteiten. De VS lijken zich te concentreren op de directe veiligheidsbelangen van Israël, China op het beveiligen van zijn handelsroutes en Iran op het in evenwicht brengen van regionale allianties met economische belangen en de steun aan zijn bondgenoten in Gaza, Jemen, Irak en Libanon.

De Rode Zee wordt steeds meer een brandpunt van geopolitieke spanningen en verandert in een conflictgebied met verstrekkende gevolgen, vooral voor Europa. De kritieke vraag is “Cui bono?” of “Wie heeft er baat bij”?