De VS, Israël, Iran en de moeizame oorlog

Geschreven door Elijah J. Magnier –

Vertaald door Francis J.

Minder dan een week na het uitbreken van de oorlog reageren de wereldmachten nog steeds niet om de oorlog te stoppen. China heeft zijn burgers opgedragen Israël via Jordanië te evacueren en Rusland heeft zijn onderdanen geïnstrueerd Iran via Azerbeidzjan te verlaten. De bombardementen zijn aan beide kanten niet gestopt, maar hebben zich verder ontwikkeld tot een nog destructiever niveau, waarbij Israël de olie en raffinaderijen van Iran bombardeert om de economie verder lam te leggen. Iran, dat geconfronteerd wordt met de overweldigende luchtmacht van Israël, heeft niettemin aangetoond dat militaire dominantie alleen de agressor niet kan beschermen tegen wederzijdse verwoesting. Deze les zal niet onopgemerkt blijven. De inzet van ballistische raketten door Iran, hoewel geen direct antwoord op de superieure luchtmacht, is onverwacht effectief gebleken. De gevolgen zijn verstrekkend: andere landen zullen nu waarschijnlijk hun investeringen in raketarsenalen versnellen en strategische lessen trekken uit de ervaringen van Iran.

Niettemin blijft de weg uit deze oorlog ver. Het conflict blijft zich ontwikkelen en elk vooruitzicht op de-escalatie lijkt fragiel en verre van imminent. Integendeel, president Donald Trump sloot de deur en herhaalde de bewering van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu dat Iran dicht bij de bouw van een atoombom was en “zijn programma volledig moet ontmantelen en opgeven”.

Dit standpunt was in tegenspraak met de beoordelingen binnen zijn eigen regering, waaronder die van Tulsi Gabbard, een vooraanstaand lid van de inlichtingendienst, die verklaarde dat Iran niet streefde naar een atoombom en sinds 2003 zijn militaire nucleaire ambities had opgegeven in overeenstemming met een fatwa van opperbevelhebber Sayyed Ali Khamenei – dezelfde figuur die Netanyahu openlijk heeft voorgesteld te vermoorden.

In werkelijkheid is dit de oorlog van Netanyahu. Hij doet er alles aan om de Verenigde Staten en Europa erin te betrekken, omdat Israël een dergelijk conflict niet alleen kan volhouden, ongeacht de lawine aan wapens en inlichtingensteun van zijn bondgenoten. Israël is actief op zoek naar een militaire coalitie om te voorkomen dat het alleen moet vechten in een oorlog die het is begonnen, maar niet kan beëindigen met de gestelde doelen volledig bereikt. Netanyahu heeft gewaarschuwd dat Iraanse raketten een gevaar vormen dat het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk kan bereiken. Beide landen hebben het recht van Israël om zich te verdedigen wanneer Iran wordt aangevallen en geen schot heeft gelost, erkend. Ze hebben hun voornemen uitgesproken om troepen naar de regio te sturen – ogenschijnlijk om te helpen bij het onderscheppen van raketten en om de overbelaste verdediging van Israël te ontlasten.

Wat nog belangrijker is, is dat hun aanwezigheid Netanyahu politieke dekking biedt. Door Europese mogendheden erbij te betrekken, hoopt hij wat volgens het internationaal recht een illegale daad van agressie blijft, te legitimeren. De Israëlische premier blijft pleiten voor de ontmanteling van het Iraanse nucleaire programma en stelt voor dat Amerikaanse wetenschappers en inspecteurs ervoor zorgen dat er niets overblijft.

Netanyahu heeft ook dringend behoefte aan de Verenigde Staten, niet alleen om een coalitie te smeden en samen met hem te vechten en wapens en inlichtingen te leveren, maar ook om een regimewisseling in Iran na te streven – een operatie waarin Israël noch ervaring, noch mondiale legitimiteit heeft. De VS hebben daarentegen een lange geschiedenis in het orkestreren van dergelijke interventies en zouden volgens Netanyahu internationaal veel meer geaccepteerd worden als het gezicht van een mogelijke staatsgreep in Teheran.