Groter Israël, zwakker leger: Netanyahu’s mythe botst met de realiteit.

Geschreven door Elijah J. Magnier –

Vertaald door Francis J.

De afgelopen twee jaar heeft Israël een koelbloedige oorlog gevoerd in Gaza, een bloedbad dat door de hoogste regeringskringen is goedgekeurd en bedoeld is om diepe littekens achter te laten voor de komende generaties. Het staat op één lijn met de Nakba van 1948, toen bloedbaden in Palestijnse steden en dorpen de weg vrijmaakten voor massale verdrijving. Vandaag is het plan niet minder wreed: een tweede verdrijving van Palestijnen uit Gaza afdwingen, ditmaal onder het puin van hun eigen verwoeste steden.

Israël heeft al meer dan 70% van de Gazastrook in handen. Zijn troepen zijn nu minder dan anderhalve kilometer van het centrum van de oude stad Gaza verzameld en bereiden een grootschalige aanval voor om 750.000 inwoners te verdrijven. Maar temidden van deze meedogenloze verwoesting wordt Israël geconfronteerd met een waarheid die het lang heeft ontkend: militaire superioriteit staat niet gelijk aan politieke overwinning.

Bijna twee jaar lang is Gaza door onophoudelijke bombardementen tot een ruïne verwoest. Minder dan een kwart miljoen Palestijnen zijn gedood of gewond geraakt, hele wijken zijn van de kaart geveegd, ziekenhuizen en scholen zijn verwoest. En toch houdt het verzet stand. Het Israëlische leger – ooit mythisch als een onoverwinnelijke strijdmacht – is er niet in geslaagd om zelfs maar 360 vierkante kilometer belegerd gebied te onderwerpen of zijn eigen gevangen genomen soldaten te redden. Deze vernedering komt ondanks ongekende steun van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, die realtime inlichtingen, geavanceerde wapens en zelfs militaire adviseurs hebben ingezet naast Israëlische eenheden.

Wat werd aangekondigd als een snelle en beslissende campagne is in plaats daarvan een slopende uitputtingsoorlog geworden die de grenzen van de Israëlische macht blootlegt. In Tel Aviv houdt premier Benjamin Netanyahu zich vast aan zijn ambt door het conflict te verlengen, gevangen tussen de oproepen van Washington tot de-escalatie en de eis van zijn extreemrechtse partners tot totale overheersing. In het buitenland kijken bondgenoten met onbehagen toe hoe Israël zijn militaire prestige en moreel kapitaal verspilt. Thuis worden de Israëli’s zich bewust van een realiteit die ze zich nooit hadden kunnen voorstellen: hun leger, dat vrij spel kreeg, heeft gefaald.

Op korte termijn kan dit falen Netanyahu beschermen door de aandacht af te leiden van zijn persoonlijke verantwoordelijkheid, maar het heeft blijvende gevolgen voor de reputatie van het Israëlische leger. Decennialang berustte zijn aura van superioriteit op snelle luchtcampagnes en eenzijdige overwinningen. Maar wanneer het leger wordt gedwongen tot langdurige grondgevechten tegen vastberaden verzet, is het patroon heel anders: het leger kwam in 2006 en 2024 tot stilstand in Libanon en vandaag de dag heeft het moeite om slechts enkele kilometers op te rukken in Gaza. Erger nog, het is er niet in geslaagd te voorkomen dat Jemen en Iran met raketten en drones diep in Israëlisch grondgebied hebben toegeslagen, waardoor steden zijn blootgesteld aan een verwoesting die zijn weerga niet kent in de geschiedenis van de staat. Netanyahu mag dan opscheppen dat hij het Midden-Oosten heeft hervormd door zijn eindeloze oorlogen, maar de realiteit vertelt een ander verhaal: Israël is niet in staat een totale overwinning te behalen, zelfs niet wanneer de Verenigde Staten effectief aan zijn zijde vechten.