Bondgenoten opslokken, vrede trotseren: Netanyahu’s oorlog zonder einde

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Israël is nog nooit zo wereldwijde igeïsolerd geweest, noch zo wijdverbreide veroordeeld. Decennialang vertrouwde het op sterke internationale allianties, met name in Washington, waar de steun van het Amerikaanse Congres en de Senaat ooit onwankelbaar was. Maar na meer dan 700 dagen van meedogenloze oorlog in Gaza – die nu algemeen wordt omschreven als genocide – brokkelt dat fundament af. Prominente senatoren en afgevaardigden uiten openlijk kritiek, wat een weerspiegeling is van een diepgaande erosie van de soft power van Israël op zijn meest cruciale terrein. Ondanks deze ineenstorting van de internationale legitimiteit zet premier Benjamin Netanyahu door. Zijn nieuwe doelwit is Gaza-stad, waar hij bijna een miljoen Palestijnen naar het zuiden wil dwingen, naar wat Israël een “humanitaire corridor” noemt. In de praktijk functioneert deze corridor als een enorme concentratiekamp: een plek waar Gazanen worden gedwongen zich te verzamelen, maar waaruit ze alleen kunnen vertrekken door de Gazastrook helemaal te verlaten – om nooit meer terug te keren. Het doel is duidelijk: een gedwongen etnische zuivering van Gaza door verdrijving en uitputting.

Netanyahu verwacht dat meer dan twee miljoen mensen naar al-Mawasi zullen worden verplaatst en vervolgens naar Rafah, aan de Egyptische grens, zullen worden gedreven. Een dergelijke massale overbrenging van burgers onder bombardementen is een daad zonder precedent in de moderne geschiedenis. Caïro, lange tijd een terughoudende partner in de regionale stabiliteit, heeft krachtig gereageerd. De Egyptische minister van Buitenlandse Zaken, Badr Abdelatty, heeft Israël beschuldigd van het plegen van een “genocide” in Gaza die “ver boven het voorstellingsvermogen” gaat, en heeft gewaarschuwd dat Caïro geen enkele poging om Palestijnen naar de Sinaï te verdrijven zal tolereren.