Netanyahu’s ontkenning en Europa’s afrekening: hoe Israëls oorlogsverhaal botst met de realiteit

Geschreven door Elijah J. Magnier –

Vertaald door Francis J.

Benjamin Netanyahu’s optreden bij de Verenigde Naties deze week was even hol als vertrouwd. Hij betrad het podium met zijn gebruikelijke mix van uitdagendheid en zelfrechtvaardiging, en herhaalde praatpunten die al lang hun kracht hebben verloren: dat Israël tegen “terreur” vecht, dat zijn militaire optreden “defensief” is en dat de wereld simpelweg niet begrijpt met welke bedreigingen het wordt geconfronteerd. Maar de toespraak – gehouden in een bijna lege zaal lang nadat de meeste wereldleiders New York hadden verlaten – was opmerkelijk om redenen die verder gaan dan de optiek. Ze vatte de diepte van Israëls ontkenning, de hoogmoed van zijn leiders en de groeiende kloof tussen het beeld dat het probeert te projecteren en de realiteit in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en daarbuiten samen.

Netanyahu’s retoriek is verstarren tot een ritueel van ontkenning. De premier ging niet in op de toenemende beschuldigingen van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en zelfs genocide die tegen Israël zijn ingebracht bij het Internationaal Strafhof (ICC) en het Internationaal Gerechtshof (ICJ). In plaats daarvan sprak hij alsof de verwoesting in Gaza – volgens cijfers van de VN zijn meer dan 65.000 Palestijnen omgekomen, waaronder tienduizenden vrouwen en kinderen – niet had plaatsgevonden, om de coalitie van zijn regering te beschermen. Israëlische functionarissen hebben de burgerslachtoffers herhaaldelijk omschreven als ‘betreurenswaardig maar onvermijdelijk in een verhouding van twee op één (twee burgers voor één Hamas-lid)’, waarbij ze deze afschilderden als de onvermijdelijke prijs van een onverantwoordelijke oorlog. Hij vermeldde nergens dat de acties van Israël meer dan 2 miljoen mensen op de vlucht hebben gedreven, de civiele infrastructuur hebben vernietigd en het gebied op de rand van hongersnood hebben gebracht.