Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.Twee jaar geleden beleefde 

Geschreven door Elijah J. Magnier – 

Vertaald door Francis J.

Twee jaar geleden beleefde Israël misschien wel de meest schokkende dag in zijn moderne geschiedenis. De gebeurtenissen van 7 oktober 2023 waren niet alleen een militaire mislukking of een falen van de inlichtingendienst, maar ook een nationale vernedering. Politiebureaus werden bestormd en ingenomen. Militaire posten werden veroverd. Soldaten en officieren, ook van elite-eenheden, werden gedood of gevangengenomen. De Gazadivisie van het Israëlische leger, een symbool van Israëls langdurige dominantie over de Gazastrook, raakte in chaos.

Israël beriep zich op de Hannibal-doctrine, een beleid dat het leger toestaat om de gevangenneming van soldaten te voorkomen, zelfs ten koste van hun leven, door het vuur te openen op zowel Hamas als de ontvoerde Israëli’s. Die dag was het geen theorie, maar werd het in praktijk gebracht. In de mist van paniek richtte het Israëlische vuur zich op zijn eigen mensen en verdween de dunne grens tussen het beschermen van de samenleving en het opofferen van burgers voor strategische doeleinden.

Maar 7 oktober was slechts het begin. Wat volgde was een oorlog zoals Israël die in vijftig jaar niet had meegemaakt: wreed, meedogenloos en verwoestend in omvang en ambitie. Gaza werd niet alleen aangevallen, het werd systematisch ontmanteld. Wat begon als vergelding, werd iets heel anders: een vernietiging.

De illusie van militaire suprematieTwee jaar na het uitbreken van de oorlog is één feit onmiskenbaar: Israël, gesteund door enkele van de machtigste militaire allianties ter wereld, is er niet in geslaagd een gebied te veroveren dat kleiner is dan de helft van New York City. 365 vierkante kilometer – dat is alles wat Gaza is. Maar ondanks zijn overweldigende macht, technologische voorsprong en politieke dekking is het Israëlische leger niet in staat geweest het gebied volledig te bezetten.

Deze mislukking is vooral schrijnend gezien de omvang van de verwoesting. Er is meer dan 200.000 ton aan explosieven op Gaza gegooid – het equivalent van 20 atoombommen zonder straling. Dat is geen metafoor. Dat is de maatstaf voor hoe ver Israël bereid was te gaan en nog steeds niet bereid is te stoppen: hele steden met de grond gelijk maken, ziekenhuizen, scholen, moskeeën, woontorens, universiteiten en zelfs begraafplaatsen in puin veranderen. Gaza heeft meer geconcentreerde bombardementen ondergaan dan enig ander gebied sinds de Tweede Wereldoorlog.