Barrack: Hezbollah en Iran zijn het obstakel en Israël staat centraal in Trumps visie op het Midden-Oosten

Geschreven door Elijah J. Magnier –

Vertaald door Francis J.

Het nieuwste essay van ambassadeur Tom Barrack, “A Personal Perspective – Syria and Lebanon Are the Next Pieces for Levant Peace” (Een persoonlijk perspectief – Syrië en Libanon zijn de volgende schakels in de vrede in de Levant), biedt een onthullende blik op de denkwijze achter de diplomatie van Washington na Gaza. Het essay, geschreven in de gloed van de vredestop in Sharm el-Sheikh, presenteert wat Barrack “een hernieuwd verbond” voor het Midden-Oosten noemt – een visie van welvaart en verzoening onder leiding van president Donald Trump. Maar onder de retoriek van samenwerking en regionale vernieuwing schuilt een opvallend patroon: de naam Israël komt negentien keer voor in de tekst, terwijl Palestina volledig afwezig is.

Barracks essay draait onmiskenbaar om de strategische belangen van Israël, die hij zes keer expliciet noemt, waardoor ze het organiserende principe vormen van zijn visie op regionale vrede en het beleid van de VS. Elke verwijzing plaatst de veiligheid van Israël als de belangrijkste maatstaf voor succes: het herstel van Syrië wordt gewaardeerd omdat het “de eerste pijler van het noordelijke veiligheidskader van Israël” vormt, terwijl de ontwapening van Hezbollah in Libanon wordt gekaderd als “de tweede pijler”. Hezbollah zelf wordt beschreven als “een constante rode vlag voor Israël” en Barrack noemt de ontmanteling ervan “een veiligheidsimperatief voor Israël”. Zelfs de diplomatie van Syrië wordt alleen geprezen voor zover deze bijdraagt aan “het veiligstellen van de noordelijke grens van Israël”, terwijl de dreiging van een hernieuwde confrontatie wordt geformuleerd als een kwestie van “de kracht van Israël”. In deze zes gevallen is Barrack’s bezorgdheid diepgaand – niet alleen voor een bondgenoot onder anderen, maar voor de consolidatie van de regionale suprematie van Israël. De stabiliteit en integratie van Israël worden gepresenteerd als zowel de voorwaarde als de rechtvaardiging voor elk initiatief dat in het plan van Trump wordt gepromoot. De wederopbouw van Syrië, de politieke hervormingen in Libanon en het beteugelen van de invloed van Iran lijken geen onafhankelijke doelstellingen te zijn, maar onderdelen van één enkel plan: het versterken van de dominantie van Tel Aviv in de Levant.

Israëlische dominantie als as van vrede