Trump’s gok in Gaza: een staakt-het-vuren zonder routekaart en geen duidelijke toekomst voor GITA

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

De wapens zijn misschien tot zwijgen gebracht in Gaza, maar vrede is nog steeds ver te zoeken. Onder het veelgeprezen Twintigpuntenplan voor vernieuwing in het Midden-Oosten van president Donald Trump is de eerste doelstelling – het “staken van de vijandelijkheden” – afgedwongen en bereikt. Maar de tweede clausule van het plan en de daaropvolgende clausules, waarin het concept van een Gaza International Transitional Authority (GITA) wordt geïntroduceerd, blijven een diplomatiek raadsel. Niemand – noch Israël, noch Hamas, noch Egypte, noch Qatar, en zelfs Washington niet – kan met zekerheid zeggen wie de verwoeste enclave daadwerkelijk zal besturen en controleren, of namens wie.

Zelfs onder de naaste adviseurs van Trump heerst het onuitgesproken besef dat het Israëlische leiderschap de geest van de overeenkomst waarschijnlijk niet zal respecteren. Benjamin Netanyahu heeft een lange geschiedenis van het accepteren van door de VS bemiddelde akkoorden, om deze vervolgens te herinterpreteren of te vertragen zodra de krantenkoppen verdwijnen. Washington en zijn Arabische partners zijn zich er terdege van bewust dat Israël alles in het werk zal stellen om de uitvoering van elke regeling die zijn militaire vrijheid beperkt of een internationaal kader voor Gaza invoert, te saboteren, te belemmeren of af te zwakken. Deze politieke realiteit verklaart waarom een samenhangende visie op wat er na de oorlog komt, ongrijpbaar blijft – niet omdat het staakt-het-vuren niet is ondertekend, maar omdat het vertrouwen en een gezamenlijk doel ontbreken.

GITA, zoals uiteengezet in het plan, was bedoeld om de wederopbouw na de oorlog en het gezamenlijk bestuur te belichamen. In plaats daarvan is het een symbool van verwarring geworden – een titel op zoek naar een beleid, een diplomatieke plaatshouder die diepe verdeeldheid maskeert. Achter de retoriek van “vernieuwing” en “overgang” bestaat er geen consensus over de fundamentele kwesties: wie regeert Gaza, wie herbouwt het, wie beveiligt het en, het allerbelangrijkste, wie houdt Israël verantwoordelijk? Zolang die vragen niet beantwoord zijn, is de oorlog misschien wel onderbroken, maar blijft de logica ervan de vrede beheersen.

Een wapenstilstand gebaseerd op ambiguïteit

Toen president Trump in Sharm al-Sheikh in Egypte voor de camera’s stond om zijn vredesvisie bekend te maken, beweerde hij te hebben bereikt wat niemand anders “in 3000 jaar”