Israël breidt zijn doelwitten in Libanon uit en daagt Hezbollah uit om Tel Aviv aan te vallen in het geval van een totale oorlog

Geschreven door Elijah J. Magnier –  vertaald door Francis J.

In de afgelopen weken heeft Israël zijn retoriek tegenover Hezbollah en Libanon opgevoerd, waarbij het zijn narratief baseert op de bewering dat “Hezbollah zich opnieuw bewapent en geneutraliseerd moet worden”. Daarbij stelt het dat de Libanese regering en het leger vóór het einde van 2025 een plan zullen presenteren om de beweging te ontwapenen. De Amerikaanse gezant Thomas Barrack gaf Libanon tot het einde van deze maand november om met een plan te komen om Hezbollah te ontwapenen en een directe dialoog met Israël op te starten. In geen van deze verklaringen wordt verwezen naar de duizenden staakt-het-vuren-schendingen van Israël, de voortgezette bezetting van nieuw geïmproviseerde heuvelposities sinds de oorlog van oktober 2024, of de honderden Libanezen die sinds dat conflict dagelijks omkomen. Washington en Tel Aviv verwijzen niet langer naar VN-Veiligheidsraad Resolutie 1701, die de vijandelijkheden van 2024 beëindigde; in plaats daarvan concentreren zij zich op wat Libanon kan opleveren voor Israëls veiligheid door de militaire capaciteit van het verzet uit te schakelen – zonder enige wederkerige concessie van de Israëlische bezettingsmacht. 

De Israëlische minister van Defensie, Israel Katz, waarschuwde dat “elke aanval op de noordelijke Israëlische nederzettingen een onmiddellijke aanval op hoofdstad Beiroet zal uitlokken”. Letterlijk genomen komt dit neer op een uitnodiging: als Israël aanvallen op zijn noordelijke nederzettingen als rechtvaardiging beschouwt om Beiroet te treffen, wordt Hezbollah feitelijk aangemoedigd om vanaf de eerste dag van een totale oorlog niet enkel tactisch te reageren, maar ook de politieke en economische centra van Israël aan te vallen. 

Operationeel gezien is Israëls doelwitselectie breder geworden. Waar aanvallen voorheen gericht waren op actieve strijders van de jihadistische vleugel, zijn recente operaties uitgebreid naar Hezbollah-leden die behoren tot de zogenaamde “geografische eenheden” (vaste bewoners van Zuid-Libanon). Israël is ook begonnen met het viseren van Hezbollah-leden van de “uitvoerende tak” met gemeentelijke of bestuurlijke functies en, opvallend genoeg, ook van gewonde of gehandicapte leden sinds de “pieper-sabotage”-aanvallen van vóór de oorlog. Het treffen van personen die duidelijk niet meer aan de strijd deelnemen, kan bezwaarlijk als proportionele vergelding worden voorgesteld; het is eerder een berekende gedragsregel die druk moet uitoefenen zonder de drempel tot algemene oorlog te overschrijden, en die een signaal geeft dat Israël geen onderscheid meer maakt tussen de verschillende afdelingen van Hezbollah.