Het jaar van Libanese concessies: hoe diplomatie faalde en eenrichtingsverkeer werd

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Het is in het strategische belang van Israël om Libanon intern verdeeld te zien, vooral nu duidelijk is geworden dat Hezbollah niet alleen door middel van een militaire luchtcampagne kan worden ontwapend en dat de Libanese diplomatie heeft gefaald in haar verantwoordelijkheid om de soevereiniteit van Libanon te verdedigen of een einde te maken aan de dagelijkse bombardementen door Israël. De versnippering binnen Libanon verzwakt elke eensgezinde politieke houding, ondermijnt de nationale afschrikking en stelt Israël in staat te opereren in een omgeving waarin de staat niet in staat is een coherent defensiebeleid te formuleren of af te dwingen.

Israël is echter niet in staat Libanon opnieuw te bezetten. Het ontbreekt zowel aan de militaire capaciteit als aan de politieke tolerantie voor het soort langdurige grondcampagne dat een dergelijke operatie zou vereisen. De poging in 2024 heeft dit duidelijk aangetoond. Toen de Israëlische grondtroepen Zuid-Libanon binnenvielen, werden ze geconfronteerd met georganiseerd en ideologisch gemotiveerd verzet dat standhield tegen tienduizenden aanvallende troepen. Het Libanese nationale leger, dat nooit voor deze rol was uitgerust, was niet in staat om een dergelijke verantwoordelijkheid op zich te nemen, terwijl de Libanese diplomatie grotendeels machteloos bleek om de uitkomst te beïnvloeden. Het was niet zozeer de staat, maar de defensieve prestaties van Hezbollah die een diepere en langdurigere bezetting hebben voorkomen. Het verzet blijft Libanon beschermen tegen het verlies van grote gebieden en behoudt het vermogen om een veel sterkere vijand te bestrijden, ook al is het niet zijn gelijke. Opvallend is dat Israël er pas na het staakt-het-vuren in slaagde vijf hooggelegen heuvels te bezetten, en niet tijdens de oorlog, toen zijn troepen uit angst voor nachtelijke hinderlagen geen enkele nacht op bezet Libanees grondgebied doorbrachten.

In deze context wordt het in stand houden van de politieke verlamming van Libanon een indirect instrument voor Israël. Als de staat niet in staat is zijn gezag te consolideren, vanuit een sterke positie te onderhandelen of de nationale defensie te coördineren, blijft Hezbollah de enige effectieve afschrikkende factor – iets wat Israël in het openbaar veroordeelt, maar in de praktijk juist uitbuit. Een verdeeld Libanon is gemakkelijker onder druk te zetten en te destabiliseren, en veel gemakkelijker te besturen dan een samenhangende staat die in staat is duidelijke grenzen te stellen en te handhaven.