Iran roept Hezbollah op om te vechten, terwijl Irak al-Sharaa waarschuwt voor escalatie in Libanon
Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.
Het bezoek van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu aan de Verenigde Staten en zijn ontmoetingen met president Donald Trump en hoge functionarissen van de regering vinden plaats tegen een achtergrond van duidelijk uiteenlopende strategische visies. Hoewel beide partijen spreken over het oplossen van regionale crises, verschillen ze sterk van mening over wat “oplossing” eigenlijk inhoudt en hoe ver die oplossing moet gaan. Bij nader inzien stort het idee van grootse compromissen snel in elkaar. Ondanks pogingen om het bezoek te framen als een alomvattende deal gebaseerd op compromissen – Gaza voor Iran, Libanon voor Syrië – wijst de realiteit eerder op overlappende druk. Elk theater opereert volgens zijn eigen beperkingen, ritmes en interne dynamiek.
De kern van het bezoek van Netanyahu wordt in de eerste plaats gevormd door Iran, als centraal punt op de overeengekomen agenda. Het is niet het nucleaire programma van Iran dat “onmiddellijk zal worden vernietigd”, zoals president Donald Trump beweerde, maar veeleer het raketprogramma, een focus die wijst op de nabijheid van een nieuwe confrontatieronde. Al het andere – Gaza, Libanon, Syrië, zelfs Jemen – blijft belangrijk, maar wordt behandeld als secundair, trager verlopend, instrumenteel of tactisch. Het echte verschil tussen Netanyahu en Trump is niet of Iran moet worden geconfronteerd, maar hoe ver een gezamenlijke confrontatie moet gaan en tegen welke prijs.
Vanuit het perspectief van Netanyahu gaat het bezoek minder om coördinatie dan om beheersing. Het primaire doel is Trump ervan te weerhouden druk uit te oefenen voor substantiële concessies die de militaire vrijheid van handelen van Israël zouden kunnen beperken. De strategie van Netanyahu is gericht op uitstel: het uitstellen van beslissende keuzes, het behouden van de bestaande dynamiek en het aanbieden van gerichte moordaanslagen en selectieve bombardementen wanneer druk onvermijdelijk wordt. Netanyahu streeft uiteindelijk naar iets anders: een permanente staat van strategische spanning die Iran in bedwang houdt, Gaza onopgelost, Libanon onstabiel en Syrië verscheurd – zonder te vervallen in een grotere oorlog met Iran die Israël niet kan voeren zonder de directe deelname van de VS.
Trump wil zichzelf presenteren als een dealmaker die in staat is oorlogen te beëindigen, al is het maar gedeeltelijk of tijdelijk. Zijn nadruk ligt op e schijn ophouden, aankondigingen en het beheren van de rust in plaats van op het vinden van een oplossing. Hij wil de schijn van controle zonder de kosten van oorlog te dragen: druk gevolgd door een snelle aanval zonder escalatie, dreigementen zonder gevolgen en crisisbeheer dat uitmondt in deals die als overwinningen worden verkocht. Ondanks zijn agressieve retoriek heeft Trump weinig zin in een volledige confrontatie met Teheran. In plaats daarvan lijkt hij geneigd om beperkte acties te herhalen, zoals aanvallen met B-2 Spirit stealthbommenwerpers, die zijn afgestemd op minimale gevolgen en beperkte vergeldingsmaatregelen.
Subscribe to get access
Read more of this content when you subscribe today.
Make a one-time donation
Make a monthly donation
Make a yearly donation
Choose an amount
Or enter a custom amount
Your contribution is appreciated.
Your contribution is appreciated.
Your contribution is appreciated.
You must be logged in to post a comment.