Erdogan streeft naar “nul problemen”: verzoening met Syrië, niet het einde van de bezetting

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

Na de aankondiging door de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Mevlut Cavusoglu dat “een verstandhouding met Syrië mogelijk is“, verkondigden de Syrische oppositiegroepen in de door Turkije bezette regio Idlib dat zij “zich niet zullen verzoenen, en Damascus niet zullen vergeven.” Het standpunt van president Recep Tayyip Erdogan was echter categorisch toen hij aankondigde:  “verdere (positieve) stappen moeten worden ondernomen richting Damascus om vele (VS) plannen te dwarsbomen” en beweerde dat “de VS en de coalitietroepen het terrorisme in Syrië steunen.” Zou dit een voorbode kunnen zijn van een radicale verandering in de dynamiek in de Levant tussen Turkije en Syrië?

De expliciete uitspraken van hoge Turkse functionarissen houden verband met de tripartiete ontmoeting in Teheran tussen de presidenten van Iran, Ibrahim Raisi, Rusland, Vladimir Poetin, en Turkije, Recep Tayyip Erdogan, gevolgd door een bilaterale ontmoeting tussen Poetin en Erdogan in Sochi weken later. De dialoog tussen deze staatshoofden legde de grondslag voor een wijziging van het Turkse standpunt over Syrië en de dynamiek en ontwikkeling van de wereld, waarbij de Amerikaanse wereldhegemonie werd uitgedaagd.

Verschillende vitale kwesties tussen Ankara en Moskou beginnen met de aanwezigheid van de twee landen in Libië, Azerbeidzjan, Oekraïne en Syrië, en vooral het feit dat Turkije de tweede grootste militaire macht is in de NAVO, de NAVO die ” onbewust ” de oorlog verklaarde aan Rusland. Economische dossiers brengen de twee landen rond dezelfde tafel, zoals de bouw van een Russische kerncentrale van 20 miljard dollar in Turkije en de TurkStream-gaspijplijn van Rusland naar Turkije, die landen van de Europese Unie bevoorraadt en de uitwisseling van handel en toerisme tussen de twee landen stimuleert. 

De plotselinge verschuiving in het buitenlands beleid van Ankara kan niet los worden gezien van de Turkse verkiezingen medio juni volgend jaar en de financiële en economische last waaronder de regering in Ankara gebukt gaat als gevolg van de druk die uitgaat van de inflatie, die inmiddels 79,8 procent heeft bereikt. De verslechtering van de lokale munt en de rusteloosheid van de bevolking die haar spaargeld geleidelijk aan ziet verdampen door de gevolgen van de interne crisis, leggen nog meer druk op de Turkse president. Erdogan is op zoek naar een fundamentele beleidswijziging die hem verwijdert van de westerse alliantie, die geen strategische en voordelige relatie biedt. Turkije zoekt toenadering tot de partners in het Midden-Oosten en Azië, die hem de nodige steun zouden kunnen bieden met het oog op de komende verkiezingen.

Erdogans beschuldiging van de “steun van de VS en de internationale coalitie aan het terrorisme” – zoals hij het uitdrukt – mag echter niet worden veronachtzaamd. Turkije heeft vijftig Amerikaanse kernbommen gericht op Moskou en andere Russische steden achter de hand op zijn luchtmachtbasis Incirlik, de basis van waaruit in 2016 de anti-Erdogan staatsgreep werd gepleegd. Bovendien liggen het falen van de VS in zijn oorlog in Oekraïne tegen Rusland, de voortdurende bezetting van Noordoost-Syrië en de steun van Washington aan de Syrische tak van de Koerdische Arbeiderspartij (PKK) aan de basis van de “agressieve” houding van Erdogan. De VS en Europa hebben de PKK nooit van de lijst van terroristische organisaties geschrapt, maar blijven de PKK steunen en blijven wapens leveren aan haar leiders in Syrië.

Subscribe to get access

Read more of this content when you subscribe today.

Advertisements
Advertisements
Advertisements