De argumenten van het Internationaal Gerechtshof over Palestina bevestigen de machteloosheid van de wet tegenover Israël.

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

De afgelopen dagen werden de oproepen van de internationale gemeenschap voorgelegd aan de vijftien rechters van het Internationaal Gerechtshof van de Verenigde Naties (ICJ), het toppunt van wereldwijde gerechtelijke autoriteit. Deze verzoeken vroegen om juridisch advies over het voortdurende Palestijns-Israëlische conflict. De inhoud ervan bestond voornamelijk uit het aanhalen van internationale resoluties uit het verleden waarin de bezetting van Palestina en andere Arabische gebieden door Israël werd veroordeeld – resoluties die de Verenigde Naties niet hebben uitgevoerd en die Israël consequent aan zijn laars heeft gelapt. Deze situatie onderstreept het onvermogen van de Verenigde Naties om haar richtlijnen uit te voeren zonder de consensus van haar lidstaten, vooral die met veel macht. Het conflict in Gaza heeft dus duidelijk gemaakt dat er dringend een nieuwe wereldorde moet komen waarin het internationaal recht wordt gehandhaafd voordat de situatie onherstelbaar verslechterd.

Juridisch adviseur Richard Visek van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS heeft bij het ICJ gepleit dat veiligheidsoverwegingen het noodzakelijk maken dat Israël de Palestijnse gebieden blijft bezetten. “Het Hof zou niet moeten concluderen dat Israël een wettelijke verplichting heeft om zich onmiddellijk en onvoorwaardelijk terug te trekken uit de bezette gebieden,” zei Visek. Deze verklaring erkent onbedoeld de voortdurende Israëlische bezetting. Het betekent dat de VS een bezetting voor onbepaalde tijd steunt, ondanks talloze resoluties van de Verenigde Naties die oproepen tot de onvoorwaardelijke terugtrekking van Israël uit Palestijns gebied. 

Visek’s beroep op het ICJ onderstreept het standpunt van de VS om Israëls acties te steunen, wat ze ook mogen zijn, die volgens internationale normen als illegaal worden beschouwd. Het benadrukt ook een klaarblijkelijke minachting voor het Palestijnse recht op zelfbeschikking, een principe dat door verschillende resoluties van de VN-Veiligheidsraad wordt ondersteund en door juridische experts van het ICJ wordt onderschreven.

Omgekeerd was het standpunt van China in het ICJ moedig, een teken van de wens om zijn betrokkenheid in het Midden-Oosten te verdiepen – een regio die duidelijk binnen de interessesfeer van de “draak” ligt. De Chinese vertegenwoordiger haalde resolutie 3070 van de VN-Veiligheidsraad aan, waarin het “recht op gewapende strijd” voor bezette volkeren wordt erkend. Dit standpunt suggereert dat China niet noodzakelijkerwijs bezwaar heeft tegen de acties van Hamas, maar deze ziet in de context van verzet tegen Israël, een bezettingsmacht. Vanuit het perspectief van China impliceert deze classificatie van Israël dat zijn recht op zelfverdediging teniet wordt gedaan door zijn status als bezetter.