Tussen diplomatie en wanhoopin : Gaza staat voor een harde Ramadan zonder enig respijt

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

Aan het begin van de Ramadan in Gaza bleef de hoop op een staakt-het-vuren om een einde te maken aan het aanhoudende geweld onvervuld, wat een schaduw werpt over de heilige maand en de burgerbevolking in de belegerde en gebombardeerde Strook. Ondanks herhaalde toezeggingen van de Amerikaanse president Joe Biden dat er voor het begin van de Ramadan een staakt-het-vuren zou komen, zijn deze beloften verdampt, waardoor de duidelijke grenzen van de invloed van Washington op de huidige regering in Tel Aviv aan het licht kwamen. Deze intrekking van de beloofde pauze in de vijandelijkheden heeft Gaza een gewelddadige Ramadan bezorgd, gekenmerkt door de dood door luchtaanvallen, sluipschuttersvuur, hongersnood en, tragisch genoeg, de voedselhulp zelf die bedoeld is om het leven te redden, maar die in plaats daarvan een gevaarlijk risico is geworden wanneer het uit de lucht wordt gedropt.

Premier Benjamin Netanyahu verschuilt zich op strategische wijze achter de droppings waar hij persoonlijk toestemming voor heeft gegeven en gebruikt ze als een mechanisme om de misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden te verdoezelen, in het bijzonder met betrekking tot de uithongering van de bevolking van Gaza. In een opmerkelijke afwijking van de internationale verwachtingen heeft de Amerikaanse president Joe Biden er bij Israël op aangedrongen om humanitaire hulp niet te manipuleren voor politiek of militair gewin. Dit standpunt stuitte echter op verzet van Netanyahu, die de naaste bondgenoot van zijn land scherp weersprak door te beweren dat “Gaza niet verhongert”. Deze uitspraak verwijst naar de beperkte droppings vanuit de lucht en het bescheiden aantal vrachtwagens dat Gaza momenteel binnen mag – een aanzienlijke vermindering ten opzichte van de 500 vrachtwagens per dag die in vredestijd de Gazastrook binnenkwamen, een aantal dat toen al als onvoldoende werd beschouwd.

Netanyahu’s opmerkingen zijn bedoeld om kritiek af te wenden en een beeld te projecteren van voldoende en normale levering van essentiële goederen aan Gaza, een verhaal dat in schril contrast staat met de realiteit ter plaatse. Dit verhaal, ondersteund door het toestaan van een gecontroleerde stroom hulp, dient als een instrument in Netanyahu’s bredere strategie om de internationale verontwaardiging te temperen en verantwoording te vermijden voor de verlammende blokkade die de humanitaire crisis in Gaza heeft verergerd.

Leiders binnen de “As van het Verzet” zien de humanitaire droppings die door verschillende landen met goedkeuring van Israël worden uitgevoerd als een oppervlakkige poging om hun internationale imago op te poetsen. Bovendien beweren deze landen dat ze zich inzetten voor humanitaire principes, ondanks hun voortdurende associatie met en steun aan Israël. Landen als Jordanië, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten zijn betrokken bij het helpen van Israël om de zeeblokkade van Ansar Allah in Jemen te omzeilen. Ze leveren Israël groenten, fruit en andere essentiële goederen om de tekorten te verlichten die nog worden verergerd door de betrokkenheid van Hezbollah bij het conflict aan het noordelijke front, waar 70% van de Israëlische groenteproductie wordt geproduceerd.

De hoeveelheid hulp die via deze luchtdroppings wordt geleverd, is echter veel kleiner dan de potentiële capaciteit van de meer talrijke en efficiëntere grensovergangen op de grond. Zo bezien zijn de droppings in de eerste plaats in het voordeel van Israël, omdat ze een beeld van humanitaire zorg oproepen en tegelijkertijd de gevolgen van de uitgebreide blokkade maskeren. Deze blokkade beperkt de toevoer van voedsel naar de burgerbevolking van Gaza ernstig, wat de rol van de droppings in het maskeren van de bredere dynamiek van de belegering onderstreept.

Israëlische hardliners zijn uitgesproken, zelfs opschepperig, in hun bewering dat de hulp minimaal moet zijn – net genoeg calorieën om het leven op het meest basale niveau in stand te houden, zonder de bevolking te voorzien van het voedsel dat nodig is om zich te verplaatsen of verdere activiteiten te ontplooien. Deze houding onthult de droppings niet als een levensader voor Gaza, maar als een strategie om de acties van Israël te verdoezelen door substantiële voedselhulp te beperken en tegelijkertijd een gecontroleerde en beperkte vertoning van internationale hulp toe te staan.Hoewel de droppings ogenschijnlijk bedoeld zijn om Gaza te helpen, dragen ze onbedoeld bij aan het verhaal dat Israël geen burgerhulp tegenhoudt, waardoor de bredere gevolgen van