Tussen Eid en Pesach: Netanyahu’s staakt-het-vuren aanpak onder de loep.

Geschreven door – Elijah J. Magnier:

Vertaald door – Francis J.

Het wordt steeds duidelijker dat premier Benjamin Netanyahu weinig respect heeft voor de heilige vieringen van de Ramadan en het gezegende Eid al-Fitr. Zijn onverschilligheid heeft de moslims van Gaza de kans ontnomen om hun vermiste familieleden op te sporen, om hun verwoeste huizen te inspecteren of om te genieten van een korte onderbreking van de constante dreiging met de dood die hen overschaduwt als gevolg van de Israëlisch-Zionistische agressie in de Gazastrook. Men kan zich afvragen of Netanyahu een soortgelijke minachting zal tonen voor de Joodse feestdag Pesach, het heiligste Joodse feest ter herdenking van de uittocht van de Israëlieten uit het oude Egypte en hun wonderbaarlijke oversteek van de zee onder leiding van de profeet Mozes. De feestdag begint op de 22e van deze maand. Zal Netanyahu vermijden om zelfs maar een voorlopig staakt-het-vuren te bereiken na onsuccesvolle onderhandelingen in Caïro en Doha? Of zal Netanyahu kiezen voor een stagnatie en zijn troepen een vakantie geven om te herstellen voordat de gevechten hervat worden? De vooruitzichten op een gevangenenruil lijken in het beste geval nog ver weg.

Het Israëlische leger heeft tactische overwinningen geboekt in het noorden, midden en zuiden van Gaza. Maar deze werden beantwoord met geraffineerde tegenmaatregelen van het Palestijnse verzet, wat resulteerde in tactische tegenslagen die zijn geëvolueerd naar een staat van militaire en politieke vermoeidheid voor Israël en voor Netanyahu persoonlijk. Het conflict in Gaza is uitgegroeid tot een moeras, en Netanyahu krijgt nu de schuld van de verslechterende situatie – een duidelijke verschuiving ten opzichte van vóór het conflict, toen zijn zorgen vooral juridisch waren, toen hij werd geconfronteerd met beschuldigingen van corruptie en pogingen om de gerechtelijke autonomie te beperken. Hij wordt nu beschuldigd van het niet beschermen van kolonisten, van het niet voorkomen van de gebeurtenissen van 7 oktober, van het bijdragen aan de dood van drie Israëlische gevangenen die vermoord werden door Israëlische troepen na een gewaagde ontsnapping, en van het in gevaar brengen van nog meer levens door te weigeren te onderhandelen over hun vrijlating. Dergelijke acties hebben van Israël een paria “staat” gemaakt, veroordeeld door vriend en vijand.

Netanyahu en de hardline partners van zijn regering zijn vastbesloten om hun doelen na te streven, ongeacht het welzijn van de gijzelaars en de ontmenselijk gemaakte toestand voor de  Palestijnen. Ze hebben zware militaire operaties gelanceerd in Gaza en de nederzettingen op de Wesrelijke Jordaanoever uitgebreid in een oorlogssituatie, zelfs terwijl internationale stemmen oproepen tot een staakt-het-vuren en hun overtredingen aan de kaak stellen. Deze strategie dient om extremisten binnen de regering, die hebben gedreigd af te treden als het conflict eindigt, gunstig te stemmen door de inbeslagname van 8000 dunams grondgebied op de Westelijke Jordaanoever goed te keuren – de belangrijkste illegale landannexatie sinds de oprichting van Israël in 1948.Ondanks de intense politieke druk van de Verenigde Staten, die hebben opgeroepen tot een onmiddellijke stopzetting van de vijandelijkheden en die het Israëlische