Hoe werd Nasrallah’s veiligheid geschonden op de dag van zijn moord?

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

De Israëlische aanvallen, zowel op het gebied van veiligheid als militair, moeten kritisch bekeken worden, vooral in het licht van hun succes in verschillende regio’s en tegen meerdere doelwitten. Deze aanvallen leidden uiteindelijk tot de moord op de secretaris-generaal van Hezbollah, Sayyed Hassan Nasrallah, ondanks de strenge veiligheidsmaatregelen om hem te beschermen.

Sinds Nasrallah een verklaard doelwit voor Israël is geworden, heeft zijn veiligheidsdienst buitengewone voorzorgsmaatregelen genomen. Personen in zijn onmiddellijke omgeving mochten geen mobiele telefoons of internet gebruiken. Bovendien hield Nasrallah er een zeer geheimzinnige levensstijl op na: hij verhuisde vaak tussen verschillende appartementen en verbleef nooit voor langere tijd op één locatie. Bovendien werden in aangrenzende gebouwen piepkleine doorgangen gecreëerd om hem in staat te stellen van de ene plaats naar de andere te gaan zonder dat hij een voertuig nodig had. Deze maatregelen gaven zijn beschermende eenheid een gevoel van veiligheid, vooral omdat zijn bewegingen verborgen werden gehouden voor bewaking vanuit de lucht, waardoor het risico op detectie door drones of satellieten die voortdurend inlichtingen verzamelen kleiner werd.

De specifieke locatie die het doelwit van de aanval was, stond bekend als het “Khatam al-Anbiya Hoofdkwartier”, een commandocentrum onder toezicht van commandant Fouad Shukr, die sinds 8 oktober 2023 de leiding had over de strijd om de “Al-Aqsa Vloed”. Shukr was een regelmatige bezoeker van deze site. Maar ondanks de moord op Shukr in de buitenwijk op 30 juli, beschouwde Hezbollah het incident niet als een teken van een interne veiligheidsinbreuk, hetzij met menselijke, hetzij met elektronische middelen.

Fuad Shukr, ook bekend als de “mukhtar” (hoofd) van Ouzai, bewoog zich openlijk en zonder angst in het gebied. Op de dag van zijn moord, in plaats van zich door zijn chauffeur naar de garage op de benedenverdieping te laten brengen, stapte hij direct voor het gebouw uit zijn auto, waar veel mensen in de omgeving hem opmerkten. In zijn professionele rol liet hij onbedoeld sporen van zijn bewegingen achter, die de Israëlische inlichtingendienst wist uit te buiten. Bovendien was Hezbollah ook bezig met het aanvullen van zijn magazijnen na het inzetten van meer dan 8.000 raketten, raketten en drones in de afgelopen 11 maanden, allemaal onder het waakzame oog van de Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten, met inbegrip van hun satellieten. Deze aanwijzingen leverden vitale informatie op, vooral over zijn verantwoordelijkheden als commandant van Hezbollah’s raketeenheden. Uiteindelijk gebruikte Israël deze informatie om zijn dodelijke operatie tegen Hezbollah’s raketcapaciteiten boven de grond uit te voeren.

Het was dan ook niet geheel verrassend dat Israël op de hoogte was van Nasrallah’s aanwezigheid op de plaats waar hij uiteindelijk werd vermoord. Dit gebeurde na enkele maanden waarin Israël had afgezien van het richten op Hezbollah-leiders, met uitzondering van degenen die rechtstreeks betrokken waren bij het conflict en actief streden tegen Israël – beide partijen hielden zich grotendeels aan deze onofficiële grenzen. Bovendien volgde de moordaanslag op een incident waarbij een raket landde in een woonwijk van de bezette Golan Hoogvlakte (Majdal Shams), waarvoor Israël Hezbollah beschuldigde en als rechtvaardiging gebruikte om commandant Fouad Shukr aan te vallen.

Na de vergelding van Hezbollah begon een reeks aanslagen, waardoor de spanningen verder escaleerden. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu verklaarde vastbesloten te zijn om het conflict uit te breiden over het hele Libanese grondgebied, door duizenden doelwitten aan te vallen – waarvan vele met precisie – en belangrijke Hezbollah-leiders te doden. Dit intensievere offensief volgde op een sabotageoperatie die op 17 en 18 september PAGER-apparaten en later ICOM-apparaten trof.

Na de sabotage op de eerste dag vermoedde Hezbollah dat de ICOM-batterijen, die in het kader van dezelfde deal als de PAGER-toestellen waren aangekocht, mogelijk waren gecompromitteerd. Ondanks de grote omvang van de explosieven in de draadloze communicatiebatterijen, waren de menselijke verliezen op 18 september dan ook relatief minimaal. Hezbollah slaagde erin een aanzienlijk aantal van deze apparaten te neutraliseren voordat ze ontploften. Hezbollah was het echter niet onmiddellijk eens over een uitgebreid onderzoek naar de mogelijkheid van een elektronische of menselijke veiligheidsinbreuk.

Israël kondigde aan dat zijn inlichtingen voor de operatie gebaseerd waren op een combinatie van visuele, menselijke en elektronische bronnen, in het bijzonder van zijn Eenheden 9900, 8200 en 504. Deze eenheden verschaften cruciale informatie die erop wees dat Sayyed Hassan Nasrallah een vergaderzaal was binnengegaan waar hooggeplaatste functionarissen, waaronder de plaatsvervangend commandant van de Iraanse Revolutionaire Garde, generaal-majoor Abbas Nilforoushan, de commandant van de operationele kamer van de Iraanse Revolutionaire Garde – beiden aanwezig om de “Al-Aqsa Flood” strijd te ondersteunen – op hem wachtten.

De eenheid 9900 is gespecialiseerd in visuele inlichtingen en richt zich op satelliet- en luchtbeelden om vijandelijke bewegingen te volgen en strategische doelen te lokaliseren. De eenheid gebruikt geavanceerde geospatiale en elektro-optische technologieën om doelwitten van grote waarde, zoals Nasrallah, op te sporen. Dankzij haar expertise kan ze gedetailleerde informatie verzamelen over specifieke locaties, tot in de kleinste details van het terrein. In dit geval zou het vermogen van Unit 9900 om bewegingen in real time te volgen van groot belang zijn geweest bij het bevestigen van Nasrallah’s aanwezigheid in de vergaderzaal, waardoor het Israëlische leger de aanval met precisie kon plannen.

De Unit 8200 is Israëls belangrijkste eenheid voor signaalinlichtingen (SIGINT) en cyberoorlogvoering. Het is verantwoordelijk voor het onderscheppen en analyseren van vijandelijke communicatie, het verzamelen van inlichtingen uit elektronische bronnen en het uitvoeren van cyberoperaties. Het is waarschijnlijk dat Eenheid 8200 de versleutelde communicatie van Hezbollah heeft onderschept of in haar digitale netwerken is geïnfiltreerd, waardoor Israël bewegingen kon traceren, kritieke bijeenkomsten kon identificeren en vitale informatie kon verzamelen over de verblijfplaats van Nasrallah. De capaciteit van Unit 8200 om communicatie te ontsleutelen en vijandelijke netwerken te verstoren wordt beschouwd als een van de meest geavanceerde ter wereld, en haar rol in deze operatie omvatte waarschijnlijk het monitoren van communicatie binnen de binnenste kring van Nasrallah en het verschaffen van nauwkeurige inlichtingen over zijn bewegingen.

Eenheid 504 is gespecialiseerd in menselijke inlichtingen (HUMINT) en richt zich op het werven van en omgaan met informanten, vooral in vijandige of moeilijk toegankelijke omgevingen. Deze eenheid staat erom bekend nauw samen te werken met spionnen en medewerkers die inlichtingen op grondniveau kunnen leveren. In het geval van de moord op Nasrallah kan Eenheid 504 hebben vertrouwd op informanten binnen Hezbollah of binnen Nasrallah’s veiligheidsdienst, die specifieke, bruikbare informatie verschaften over zijn bewegingen en de bijeenkomst in het “Khatam al-Anbiya hoofdkwartier”. De betrokkenheid van menselijke agenten zou kunnen verklaren hoe Israël niet alleen op de hoogte was van Nasrallah’s aanwezigheid, maar ook van de aanwezigheid van andere hooggeplaatste functionarissen in de vergaderzaal, waardoor ervoor werd gezorgd dat de operatie werd uitgevoerd op het optimale moment voor een maximaal effect.

Deze eenheden vormen een geïntegreerd netwerk dat visuele surveillance, elektronische onderschepping en menselijke inlichtingen combineert om een uitgebreid situationeel bewustzijn te verschaffen. De samenwerking van deze inlichtingenmiddelen stelde Israël in staat om het formidabele veiligheidsapparaat van Hezbollah te doorbreken en een van zijn meest bewaakte figuren uit te schakelen. Dit benadrukt de groeiende rol van geavanceerde technologie en inlichtingen in moderne oorlogsvoering, waar elektronische en menselijke gegevens samenkomen om zeer effectieve militaire resultaten te produceren.

Ook aanwezig waren Ali Karaki (Abu al-Fadl), de algemene commandant van Hezbollah’s zuidelijke operaties, de veiligheidsfunctionaris haj Nabil, en de directeur van Nasrallah’s kantoor haj Jihad, naast belangrijke militaire planners die verantwoordelijk waren voor het suggereren van doelwitten en het bespreken van de Israëlische capaciteiten. Deze leiders wezen op potentiële gevoelige locaties die Hezbollah als vergelding voor recente sabotageoperaties en de moord op zijn leiders zou kunnen aanvallen.

Tragisch genoeg kwamen alle aanwezigen in de vergaderzaal om toen de Israëlische aanval het gebouw verwoestte. Paramedici, die gebruik maakten van meerdere gecamoufleerde gangen, slaagden erin de lichamen te lokaliseren, die bewaard waren gebleven door de intense druk van de 85 ton explosieven die Israël gebruikte.

Dit incident riep belangrijke vragen op. Was er sprake van visuele satellietbewaking die de aanwezigheid van Nasrallah op de locatie gedurende enkele uren bevestigde, waardoor Israël de tijd had om de aanval voor te bereiden en uit te voeren? Zouden er opsporingsapparaten verborgen kunnen zijn in de piepers die veel functionarissen maanden van tevoren bij zich droegen, of misschien in de met explosieven geladen batterijen? Waren er agenten binnen het veiligheidsapparaat aangesteld om Nasrallah te beschermen die informatie lekten en het “gouden doelwit” ter plaatse identificeerden? Of heeft een combinatie van deze factoren samen de precieze informatie opgeleverd die nodig was voor de moord?

Hezbollah staat nu voor de dringende taak om deze kritieke vragen te beantwoorden. Hezbollah moet snel zijn bekende en eerder gebruikte locaties opgeven, bovengrondse operaties stopzetten en een uitgebreid inlichtingenonderzoek uitvoeren om de nodige antwoorden te vinden en toekomstige veiligheidsinbreuken te voorkomen.

Niets weerhoudt Hezbollah ervan om deze koers aan te houden, zelfs niet terwijl de organisatie wordt aangevallen of geconfronteerd wordt met een mogelijke invasie vanaf de grond. Het initiatief is weer in handen van Hezbollah gekomen, met name nadat Israël aankondigde dat de lijst met doelwitten was uitgeput en dat de zogenaamde “doelwittenbank” was uitgeput, zonder noodzakelijkerwijs uit te sluiten dat er in de toekomst nieuwe doelwitten kunnen worden toegevoegd. Deze ontwikkeling biedt Hezbollah de kans om adequaat te reageren op de recente gebeurtenissen en mogelijk te escaleren in de richting van het bredere conflict waarop Israël zich leek voor te bereiden, en tegelijkertijd de interne kwetsbaarheden aan te pakken en de verdediging te versterken. Hezbollah heeft echter nog niet gereageerd en de komende dagen zullen naar verwachting uitwijzen wat er nog over is van haar capaciteiten.