Tussen een staakt-het-vuren en confrontatie: Hoe uitdagend zijn Israëls doelen in Libanon?

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

In de loop der jaren heeft Israël met succes talrijke hooggeplaatste Hezbollah-leiders op de korrel genomen, waardoor er tijdelijk een kloof is ontstaan tussen de militaire en politieke leiding van de organisatie. Deze leiders, die in de gelederen van Hezbollah zijn opgeklommen nadat ze hadden deelgenomen aan eerdere conflicten in het Midden-Oosten, speelden een centrale rol bij het vormgeven van de moderne militaire strategie van Hezbollah. De veerkracht van Hezbollah schuilt echter in het vermogen om het leiderschap te vernieuwen en blijk te geven van aanpassingsvermogen ondanks aanzienlijke verliezen. Nu Israël zijn lijst met cruciale Hezbollah-figuren heeft afgewerkt en militaire opslagplaatsen heeft aangevallen, heeft een nieuwe, minder bekende generatie militaire leiders het leiderschap overgenomen. Deze individuen brengen ervaring en opgedane expertise mee, vooral door hun betrokkenheid bij Operatie Al-Aqsa Vloed.

Na een reeks schokgolven als gevolg van intensieve Israëlische operaties greep Hezbollah het initiatief door een strategie van cumulatieve afschrikking te hanteren. Deze aanpak omvatte een reeks impactvolle operaties tegen de Israëlische bezettingstroepen (IOF) in Zuid-Libanon. Bijgevolg verklaarde de stafchef van het IOF, Herzi Halevi, die zich eerder had verzet tegen elke vorm van staakt-het-vuren met Hezbollah, dat “Israël zijn doelstellingen in Libanon heeft bereikt”.

Minister van Defensie Yoav Gallant zei verder dat “de oorlogsdoelen niet alleen met militaire middelen bereikt kunnen worden”, wat wijst op een afnemende zin in de kostbare invasie van Libanon. Gallant verklaarde: “Hamas functioneert niet langer als een militair netwerk in Gaza, en het topcommando van Hezbollah en het grootste deel van zijn raketcapaciteiten is vernietigd.” Hij voegde eraan toe dat beide groepen nu “niet langer een efficiënt instrument” waren voor Iran, wat duidt op een verschuiving in de richting van een niet-militaire oplossing die Israël verdere tegenslagen langs de 100 kilometer lange Libanese grens zou kunnen besparen. Noch Halevi noch Gallant hebben echter de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid, aangezien premier Benjamin Netanyahu hun uitlatingen herhaaldelijk heeft tegengesproken.

Wat de militaire strategie betreft, leek het Israëlische leger aanvankelijk zijn doelstellingen te bereiken: een deel van het Hezbollah-arsenaal uitschakelen, de secretaris-generaal van Hezbollah, Sayyed Hassan Nasrallah, vermoorden, kritieke leiders binnen de Jihad-raad uitschakelen en de uitvoering van resolutie 1701 van de VN-Veiligheidsraad afdwingen. Met deze resultaten had Israël de overwinning kunnen uitroepen, aangezien een staakt-het-vuren de Israëlische kolonisten had kunnen aanmoedigen om terug te keren naar hun huizen in het noorden van Israël. Onder deze omstandigheden had de Israëlische premier terecht succes kunnen boeken en het conflict kunnen beëindigen zonder de grondtroepen van Hezbollah de kans te geven hun capaciteiten op het slagveld te demonstreren. Deze misrekening resulteerde echter in een strategische blunder die Netanyahu over het hoofd zag.