Waarom Iran nog steeds niet rechtstreeks met Trump wil praten: Er is geen vettrouwen

Posted on by Elijah J Magnier

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J.

Niemand hoeft op korte termijn een nucleaire deal tussen de VS en Iran te verwachten – als dat al ooit gebeurt. De geschiedenis biedt nuttige parallellen. Het Akkoord tussen de VS en Noord-Korea uit 1994 stortte in na een verandering in het leiderschap van de VS en wederzijds wantrouwen, wat er uiteindelijk toe leidde dat Pyongyang zijn wapenprogramma weer opstartte. Ook de ontwapeningsovereenkomst van 2003 met Libië leidde tot een regimewisseling en chaos, wat Teheran’s vrees versterkte dat ontwapening zou kunnen uitnodigen tot toekomstige interventies. Deze voorvallen uit het verleden dienen als waarschuwing en onderstrepen waarom Iran waterdichte garanties eist voordat het een nieuwe overeenkomst sluit.

Het heeft jaren van moeizame diplomatie gekost om de overeenkomst van 2015 te bereiken onder Barack Obama, en slechts één dag voor Donald Trump om deze te verscheuren na zijn aantreden in 2018. De weg naar een toekomstige overeenkomst is bezaaid met onopgeloste problemen, wantrouwen en een gebrek aan garanties. Zelfs ondanks oorlogsdreigingen en af en toe een olijftakje, is een deal nog ver weg.

De VS weten precies waar Irans nucleaire faciliteiten, militaire bases en grote steden zich bevinden. Iran kent ook de locaties van Amerikaanse militaire bases in het Midden-Oosten en van Israëlische militaire installaties en nucleaire faciliteiten. Beide partijen begrijpen de gevolgen van een grootschalige confrontatie. Een oorlog zou leiden tot verwoestende militaire verliezen, massale burgerslachtoffers en een oncontroleerbare regionale escalatie. Het resultaat is een gespannen evenwicht – waarbij de retoriek kan escaleren, maar geen van beide partijen echt degene wil zijn die een catastrofaal conflict ontketent.

Subscribe to get access

Read more of this content when you subscribe today.

Subscribe
Advertisements
Advertisements
Advertisements

Published by Elijah J Magnier

Elijah J. Magnier is a veteran war correspondent and analyst specialising in military affairs, intelligence, strategic affairs and political risk. He has spent nearly four decades living and reporting inside countries at war, often from the front lines, while developing long-standing access to political leaders, military and intelligence officials, diplomats, armed non-state actors and communities directly affected by conflict. His field experience includes the 1982 Israeli invasion of Lebanon, the Iran–Iraq War, the Lebanese Civil War, the 1991 Gulf War, the wars in the former Yugoslavia, conflict in Sudan, the war in Afghanistan and Yemen, the 2003 US-led invasion of Iraq and its aftermath, the 2006 Lebanon War, and the wars in Libya and Syria. He has lived for extended periods in Lebanon, Bosnia, Iraq, Iran, Libya and Syria, allowing him to follow conflicts, political transformations and regional networks beyond the limitations of short-term war reporting. His work focuses on warfare and deterrence, terrorism and counterterrorism, intelligence, political violence, armed non-state actors, regional security and the relationship between military power and political outcomes. He has also served as an adviser to the European Parliament’s Rapporteur on Iraq and Lebanon. Magnier holds a PhD in Policing and Criminal Justice from Liverpool John Moores University and an MSc in Counterterrorism Studies from the University of London. He has undertaken advanced studies in terrorism—including terrorist ideologies, financing and counterterrorism—at the University of St Andrews; terrorism and counterterrorism at Leiden University; and negotiation, including international and cross-cultural negotiation, at ESSEC Business School in Paris. His work combines sustained field access with academic analysis of war, sovereignty, deterrence and political violence.