Wapens, soevereiniteit en strategie: Tussen de staakt-het-vuren illusie en soevereiniteit, Hezbollah’s uitdaging

Geschreven door – Elijah J. Magnier -.

Vertaald door – Francis J

In de nasleep van een afstraffend conflict dat wijdverspreide verwoesting veroorzaakte, maar er niet in slaagde om Hezbollah’s structuur te ontmantelen of zijn leiderschap en arsenaal uit te schakelen, bevindt de groep zich nu in een fase van herkalibreren. Het is onvermijdelijk dat de groep zichzelf reorganiseert, haar leiderschap hervormt en zich herbewapent – waarbij ze belangrijke lessen uit de oorlog trekt om haar positie aan te passen en te versterken. Deze reconstructie is niet alleen een teken van overleven, maar ook een teken van strategische planning voor de lange termijn als reactie op militaire en politieke druk.

Tegelijkertijd blijven de officiële Libanese instellingen – de regering en het leger – grotendeels ineffectief in het beschermen van de soevereiniteit van het land. In de afgelopen vijf maanden, sinds het laatste staakt-het-vuren werd afgekondigd, heeft Israël het akkoord naar verluidt duizenden keren geschonden, waarbij tientallen Libanese burgers en ongewapende Hezbollah-agenten zijn vermoord. De Libanese strijdkrachten missen zowel de operationele capaciteit als het politieke mandaat om Israëlische overvliegende vliegtuigen, invallen of expansionistische acties af te schrikken. Ze zijn ook niet in staat geweest om druk uit te oefenen op de Verenigde Staten om Israël te dwingen zich terug te trekken uit reeds lang bezet Libanees gebied en uit nieuw ingestelde bufferzones in Zuid-Libanon. Deze herhaalde schendingen hebben Hezbollah alleen maar gesterkt in haar standpunt dat haar gewapende aanwezigheid niet alleen legitiem, maar zelfs essentieel is – en niet onderhandelbaar of overdraagbaar aan nationale instellingen. Wapens die eerder door het Libanese leger in beslag waren genomen ten zuiden van de Litani rivier zijn vernietigd, naar verluidt op verzoek van het Amerikaanse leger, dat een centrale rol speelt bij het toezicht op wat de uitvoering van het staakt-het-vuren, de terugtrekking van Israël en de ontwapening van Hezbollah in dat gebied had moeten zijn.

Tegen deze achtergrond hield de plaatsvervangend secretaris-generaal van Hezbollah, sjeik Naim Qassem, een toespraak die de kern raakt van Libanon’s meest controversiële nationale debat, waarin hij het kernstandpunt van de groep bevestigde: het verzet zal niet worden ontwapend en over de wapens kan niet worden onderhandeld. De opmerkingen van Qassem waren een directe reactie op de toenemende politieke en internationale oproepen om Hezbollah te ontwapenen, wat zou leiden tot haar volledige ontbinding. Maar zijn toon was niet alleen uitdagend, het was ook strategisch.