Wapenstilstand zonder overeenkomst: rendez-vous in de volgende ronde of met een Iraanse atoombom

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Rust in ruil voor rust, maar geen einde aan de vijandelijkheden of de oorlog. Er is een staakt-het-vuren afgekondigd tussen Israël en Iran, maar niet door onderhandelingen, een verdrag of wederzijds begrip. Het kwam tot stand door een eenzijdige aankondiging van de Amerikaanse president Donald Trump, die vervolgens werd besproken en goedgekeurd door het Israëlische kabinet onder leiding van premier Benjamin Netanyahu. Wat volgt is geen vrede, maar een gevaarlijke pauze: een staakt-het-vuren zonder consensus of gedetailleerde overeenkomst, gebaseerd op omstreden verhalen en onopgeloste doelstellingen. Dit staakt-het-vuren is hooguit een pauze voor de volgende, veel rampzaliger daad. De Israëlische regering heeft zich slechts twaalf dagen teruggetrokken uit Gaza, om vervolgens weer terug te keren. Met zijn oorlog tegen Iran heeft de premier op korte termijn misschien een kleine opleving gekregen, maar niets dat hem zal beschermen tegen de toenemende kritiek die hem te wachten staat.

Voor Israël is het verhaal over de resultaten van de oorlog tegen Iran triomfalistisch. De regering van Netanyahu beweert al haar strategische doelstellingen te hebben bereikt: het nucleaire programma van Iran lamleggen, belangrijke regerings- en militaire infrastructuur vernietigen, meer dan een dozijn hoge nucleaire wetenschappers vermoorden, tijdens het hoogtepunt van de aanval onbetwiste luchtmacht boven Iran verwerven en het Iraanse raketprogramma vernietigen. Netanyahu ging zelfs zo ver dat hij Israël uitriep tot “supermacht”.

Netanyahu’s bewering dat het raketprogramma van Iran volledig is ontmanteld, wordt met scepsis ontvangen. Maar de laatste momenten voor het staakt-het-vuren vertelden een ander verhaal. Iran lanceerde op het laatste moment een salvo raketten, die Israëlische doelen troffen en zeven doden veroorzaakten. Het laatste woord was niet aan Netanyahu, maar aan Iran, dat zich in explosieve bewoordingen uitsprak. Dat paste niet bij de theatrale persoonlijkheid van Netanyahu, die opdracht gaf tot een aanval die Donald Trump (gedeeltelijk) tegenhield, wetende dat een soortgelijke oorlogsdaad een schending van het staakt-het-vuren zou zijn en een bredere reactie zou uitlokken.