Waarom de VS alleen de precisiewapens van Hezbollah wil, en niet de volledige ontwapening van de organisatie

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

De Verenigde Staten streven niet naar de totale ontwapening van Hezbollah. Ze willen iets veel specifiekers – en strategischers. Het Amerikaanse doel is het verwijderen van de precisiegeleide raketten en drones van Hezbollah, de wapens die een directe en geloofwaardige bedreiging vormen voor de militaire en civiele infrastructuur van Israël. Het gaat er niet om Hezbollah als geheel te neutraliseren, maar om selectief het enige deel van zijn arsenaal te ontmantelen dat het regionale machtsevenwicht kan verstoren.

Dit beleid is niet nieuw, maar het is steeds duidelijker geworden naarmate de regionale spanningen toenamen. De laatste diplomatieke poging, onder leiding van de Amerikaanse gezant Thomas Barak – momenteel ambassadeur in Turkije en Washington’s onofficiële contactpersoon voor Libanon en Syrië – is gericht op het uitoefenen van druk op Libanese functionarissen om de militaire capaciteiten van Hezbollah in te perken en uiteindelijk te ontmantelen. In een uitzonderlijk provocerende zet waarschuwde Barak niet alleen voor het risico van een nieuwe burgeroorlog in Libanon, maar opperde hij ook het idee om Libanon op te nemen in een bredere regionale entiteit – “Bilad al-Sham” of Groot-Syrië. Voor veel waarnemers was dit minder een waarschuwing dan een nauwelijks verhulde politieke dreiging, waarmee Washington aangeeft bereid te zijn de kwetsbaarheid van Libanon uit te buiten als aan zijn eisen niet wordt voldaan.

De Verenigde Staten willen geen chaos in Libanon, maar zijn bereid instabiliteit te tolereren als dit leidt tot een strategische verzwakking van Hezbollah. De drones en precisieraketten vormen de rode lijn. Deze wapens zijn de enige die diep in Israëlisch grondgebied kunnen doordringen, raketafweersystemen kunnen omzeilen en de kosten van een confrontatie kunnen verschuiven. Het verwijderen ervan zou Hezbollah niet volledig neutraliseren, maar wel zijn afschrikkingsvermogen effectief ontmantelen.

Terwijl de diplomatieke onderhandelingen voortduren, ontstaat er binnen de Libanese binnenlandse arena een meer onstabiel en alarmerend beeld. Samir Geagea, leider van de Libanese Strijdkrachten (LF) en een oude bondgenoot van de Verenigde Staten, gebruikt steeds vaker militaristische retoriek. De afgelopen maanden hebben zowel Geagea als hoge LF-functionarissen openlijk – en opzettelijk – gesproken over de militaire paraatheid van de partij. Ibrahim El-Sakr, een prominent LF-lid, verklaarde dat er al “15.000 strijders” zijn gestationeerd in Zahle en Deir Al-Ahmar, en ging nog verder door te beweren dat de partij “indien nodig” tot “50.000 strijders” zou kunnen mobiliseren. Hij voegde er echter het bekende refrein aan toe: “God verhoede het.” In juli van dit jaar herhaalde parlementslid Pierre Bou Assi deze boodschap en verklaarde dat “meer dan 15.000 leden van de Libanese Strijdkrachten trots klaar staan om Libanon te verdedigen in geval van een ineenstorting van de staat”. Deze opmerkingen zijn niet zomaar gedaan – het zijn afgewogen signalen die bedoeld zijn om macht uit te stralen, de publieke opinie te beïnvloeden en de Libanese Strijdkrachten te positioneren als de dominante christelijke militie die klaar staat om het vacuüm op te vullen als de nationale instellingen falen.

Deze verklaringen zijn niet toevallig.