Echo’s van Hiroshima in Gaza: wat de wereld te wachten staat

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Nu het stof van de oorlog boven Gaza begint neer te dalen, nadert een beslissend moment – een moment dat Israëlische beleidsmakers wanhopig hebben proberen uit te stellen: de terugkeer van onafhankelijke, onbeperkte journalistiek. Bijna twee jaar lang zijn buitenlandse verslaggevers geweerd of onderworpen aan strenge beperkingen, waarbij hun toegang streng werd gecontroleerd door het Israëlische leger. Maar geen enkele informatieblokkade is permanent. En als de veelbesproken plannen voor massale vernietiging, uitroeiing van mensen en gedwongen verplaatsing van Palestijnen uiteindelijk mislukken – als etnische zuivering niet “gerealiseerd” wordt – dan kan wat die journalisten aan het licht brengen gevolgen hebben waar het Israëlische politieke en militaire establishment niet op is voorbereid.

Deze week herdenkt de wereld de Amerikaanse atoombommen op Hiroshima en Nagasaki – daden die in 1945 twee steden in de as legden en een litteken achterlieten op het geweten van de mensheid. Bijna tachtig jaar later wordt Gaza geconfronteerd met een bombardement waarvan de totale explosieve kracht volgens deskundigen nu vele malen groter is dan die van Hiroshima. Hoewel er geen kernkoppen zijn afgeworpen, is het resultaat – vernietiging, hongersnood, massale ontheemding – griezelig herkenbaar. En wanneer de camera’s weer verdwijnen, zal de morele afrekening wellicht even blijvend zijn.

Een van de belangrijkste redenen waarom Israël, op directe instructie van premier Benjamin Netanyahu, internationale journalisten de toegang tot Gaza heeft verboden, is de catastrofale omvang van het menselijk leed. Hele families zijn uitgeroeid. Straten die ooit bruisten van het leven, zijn nu onherkenbare ruïnes. Maar bovenal is het de enorme omvang van de verwoesting door de Israëlische luchtbombardementen die Tel Aviv wil verbergen.