Wat heeft Israël werkelijk gewonnen met Trumps gok op een staakt-het-vuren

.

Toen president Donald Trump een ingrijpend 20-puntenplan onthulde om een einde te maken aan de oorlog in Gaza, reageerde het Israëlische leiderschap snel om het voorstel te steunen. Premier Benjamin Netanyahu sloot zich publiekelijk aan bij het kader en beweerde dat het aan de meeste van zijn strategische doelstellingen tegemoet kwam. Maar wat heeft Israël werkelijk gewonnen met deze ?manoeuversvoor een staakt-het-vuren? En wat gaat er schuil achter de schermen

erwijl Israël zijn steun voor het akkoord bevestigt, gaan de luchtaanvallen en artilleriebeschietingen in Gaza gewoon door. De intensiteit is weliswaar afgenomen, maar er vallen nog steeds dagelijks tientallen burgerslachtoffers. Over de definitieve voorwaarden van het akkoord wordt nog onderhandeld in Caïro, waar bemiddelaars uit onder meer Egypte, Qatar en de VS moeite hebben om tot overeenstemming te komen over de interpretatie ervan. Wat tot nu toe naar voren is gekomen, wijst erop dat Israël vooral politieke en strategische voordelen heeft behaald, en niet zozeer humanitaire.

Een staakt-het-vuren in dienst van de macht

Trump heeft zichzelf gepositioneerd als garant voor het akkoord en heeft het kader aangepast aan de eisen van Israël. Netanyahu juichte dit toe: een Amerikaanse president die bereid is de diplomatieke last te dragen en internationale veroordelingen te temperen. Met Trump aan het roer krijgt Israël legitimiteit voor zijn acties in Gaza en een partner die zijn taal van “veiligheid eerst” spreekt.
Door deze afstemming tussen de VS en Israël kan Netanyahu in eigen land beweren dat Israël op eigen voorwaarden voor diplomatie heeft gekozen, en niet onder druk. Internationaal kan Israël zich hierdoor profileren als een constructieve speler in een door de VS geleide vredesinspanning, in plaats van als een schurkenstaat.