De georganiseerde snelle val van Assad: Waarom en wat komt hierna?

Geschreven door – Elijah J. Magnier

Vertaald door – Francis J. 

De snelle militaire ontwikkelingen in Syrië zijn uitgemond in de val van president Bashar al-Assad en zijn vertrek uit Damascus zonder dat het Syrische leger weerstand bood. Deze overgang volgde op gesprekken op hoog niveau tussen de belangrijkste spelers, waaronder Turkije, Rusland en Iran. Toch zijn de verrassingen in de Levant nog lang niet voorbij; ze zijn nog maar net begonnen met deze leiderschapsverschuiving en de poging om een nieuwe staat te vestigen onder heel andere standaarden.

Een van de sleutelfactoren achter de snelle val van het regime van Assad is de strategie die de aanvallende troepen hebben gevolgd in de steden en dorpen die ze hebben veroverd, met name op het platteland van Idlib, Aleppo en de landelijke gebieden (afgezien van geïsoleerde extremistische acties), evenals in Hama, Homs, Damascus en het zuiden van Syrië. De aanvallers namen bewust afstand van de wrede tactieken die sinds 2011 de wereld hadden verenigd tegen de strijdkrachten van het Syrische leger. Door deze verandering in aanpak kon het regime instorten als een sneeuwbal die bergafwaarts rolde, zonder veel weerstand, terwijl de ene stad na de andere zich overgaf. Deze georganiseerde capitulatie gebeurde zonder noemenswaardig bloedvergieten, na langdurige onderhandelingen onder leiding van de belangrijkste bemiddelaars: Turkije, Iran en Rusland

Rusland en Iran verloren een standvastige bondgenoot en een sterke positie in de Levant, waardoor Turkije als dominante macht naar voren kwam. Istanbul ondersteunde de aanvallende troepen militair, orkestreerde hun operaties en stuurde hun optreden nauwgezet aan via een gezamenlijke operatiekamer. Onder Turkse leiding bereikten deze troepen al hun doelen in gebieden die voorheen in handen waren van het Syrische leger. Ze breidden hun succes echter niet uit naar regio’s die onder controle staan van door de VS gesteunde Koerdische troepen in het noordoosten, waar het gezag is uitgebreid tot Deir Ezzor en Raqqa.

Syrië blijft diep verdeeld, met het noordoosten onder Koerdische controle, Israël dat zijn bezetting van extra Syrische gebieden in het zuiden uitbreidt en geen eensgezinde facties die een samenhangende regeringsautoriteit vormen. In plaats daarvan is Mohammed Ghazi al-Jallali, de premier van Assad, aangesteld als vertegenwoordiger van de interim-autoriteit die het land nu bestuurt. Welke gebeurtenissen hebben Syrië op dit punt gebracht en wat ligt er in het verschiet voor de toekomst?

Assad’s premier

Als hoofd van de interim-autoriteit is premier al-Jallali waarschijnlijk in de eerste plaats verantwoordelijk voor het beheer van de dagelijkse staatsfuncties, terwijl hij voorbereidingen treft voor een transitie op de langere termijn. Dit omvat het handhaven