Waarom het onwaarschijnlijk is dat Benjamin Netanyahu voor 27 juli een staakt-het-vuren in Gaza bereikt – en waarom hij dat daarna misschien wel doet

Geschreven door Elijah J. Magnier – Vertaald door Francis J.

Nu de oorlog in Gaza zijn tweede jaar ingaat, staat de Israëlische premier Benjamin Netanyahu onder toenemende druk van de militaire leiding, politieke bondgenoten en internationale partners. Ondanks de steeds luidere roep om een staakt-het-vuren heeft het Israëlische leger zojuist zijn eerste belangrijke aanval op Deir al-Balah gelanceerd sinds het begin van de oorlog. Deze laatste escalatie geeft aan dat Netanyahu zich niet voorbereidt op een akkoord vóór 27 juli, de laatste dag van de drie maanden durende zomersessie van de Knesset. Daarna zou het politieke landschap echter kunnen verschuiven, waardoor de kans op een staakt-het-vuren drastisch toeneemt.

Het reces van de Knesset is niet alleen een wetgevende formaliteit, het is een kritieke politieke drempel. Tot 27 juli moet Netanyahu een evenwicht zien te vinden tussen uiterst rechtse coalitiepartners die tegen een staakt-het-vuren zijn dat Hamas intact laat, en de groeiende vraag van het publiek om de gevangenen vrij te laten. Zodra het reces van de Knesset begint, krijgt Netanyahu’s regering echter drie maanden respijt van moties van wantrouwen en parlementaire dreigementen. Daardoor kan hij vrijer handelen zonder het risico te lopen dat zijn coalitie onmiddellijk instort.

De urgentie van deze tijdlijn wordt nog eens versterkt door de recente aankondiging van de huidige stafchef van het Israëlische leger, Eyal Zamir, die verklaarde dat “Operatie Gideon’s strijdwagens de doelstellingen van de politieke leiding heeft bereikt”. Het was het duidelijkste signaal tot nu toe dat het leger zijn centrale missie om 75% van Gaza te bezetten als voltooid beschouwt, ook al is het niet gelukt om één enkele soldaat te bevrijden van de 20 soldaten die naar verluidt nog in gevangenschap leven. Zamir bevestigde dat de Israëlische bezettingstroepen de operationele controle over het grootste deel van de Gazastrook hebben overgenomen, een groot deel van de infrastructuur van Hamas hebben ontmanteld en de gevechtscapaciteiten van de groep hebben aangetast – maar niet vernietigd en uitgeroeid.